Rebater nº44 – Nem a igreja, nem o governo, no meu corpo decido eu! Aborto livre e gratuito

A reforma da Lei do Aborto que prepara o governo espanhol supom um claro retrocesso no reconhecimento dos direitos sexuais e reprodutivos das mulheres, um ataque à nossa liberdade e à nossa capacidade de autodeterminaçom em relaçom à sexualidade e a livre escolha da maternidade.

Se bem o marco legal atual, a Lei de Saúde Sexual e Reprodutiva e da Interrupçom Voluntária da Gravidez aprovada no 2010, tem ainda muitas carências (já ao identificar saude sexual e reproduçom, pasando pola regularizaçom da objeçom de consciência, a nom despenalizaçom da práctica ou a desprotecçom total a partir das 22 semanas) e nom satisfai todas as reclamaçoms que demandamos desde o feminismo, supunha um passo adiante em matéria de respeito à decissom das mulheres que o governo ultracatólico do PP vai botar agora por terra.

A reforma com que nos enfrentamos agora tem como principal objetivo a defesa da vida do feto, chegado-se a questionar incluso a possibilidade de interromper a gravidez por malformaçons fetais, minusvalorando os riscos reais para a saúde física e psicológica da mulher, que deverám ser acreditados perante um tribunal médico. Ademais de obrigar as jovens a contarem com o consentimento materno e paterno para abortar, a nova lei legitima o direito à objeçom de consciência das profissoms sanitárias diretamente implicadas na interrupçom da gravidez, ficando a intervençom a dispensas do critério moral e ideológico da equipa médica, sem garantia de exercer o nosso direito a decidir. Estas propostas, mais que traduzir-se numha reduçom do número de mulheres que decide interromper o seu embaraço vai supor na prática o incremento do aborto clandestino, em condiçons de risco e desproteçom. Ao feito de nom poder contar com a seguridade da rede sanitaria pública, há que sumar-lhe a inseguridade jurídica, já que a interrupçom voluntária da gravidez segue a estar tipificada como delito.

Diante disto, as moças revolucionárias e feministas rebelamo-nos para o impedir. Por um aborto de acesso livre e gratuito dentro do sistema público de saúde; polo direito das mulheres a decidir sobre o nosso corpo; polo reconhecimento da nossa capacidade de autodeterminaçom; por umha educaçom afetivo-sexual com perspectiva de género e nom heteronormativa.

Sexualidade nom é maternidade, parir nom é o destino da mulher!

>Descarga en pdf

Rebater nº43 – Futuro digno na nosa terra!

A crise sistémica do capitalismo, agudizada nos últimos anos, déixanos cada día máis probas da necesidade de combater este sistema. Consecuencia dunha crise que vai alén do económico, sendo sistémica e estrutural, observamos o aumento da constante agresión do capital en todos os espazos que nos rodean, desde o ensino, a sanidade ou o emprego até o puramente financeiro. Nos últimos anos, sob a falacia de que se trataba de algo temporal, impuxéronnos desde a UE, desde o Estado español e desde a Xunta falsas solucións que non afectaron ás causas da crise senón que agravaron progresivamente a situación de quen máis a sufrimos sen tela provocado, as clases populares. Así, lonxe de mellorar a situación, empeora cada día e o progresivo recorte en dereitos sociais, canda a barra libre das privatizacións no sector público, empeoran un contexto cada vez máis hostil acompañado da aceleración do desmantelamento de sectores fundamentais para a nosa economía, como o agro ou naval.

Un exemplo paradigmático desta situación é o que acontece co emprego, nomeadamente co xuvenil. Así, no mes de abril do 2013, as cifras de desemprego galegas alcanzaron as 287.400 persoas e, en concreto, a cifra para as menores de 25 anos supera xa o 50%.

Demóstrase así que a resposta neoliberal do poder diante da destrución do emprego non serviu para frear esta tendencia, senón para acelerala. Así, tal e como ten denunciado o sindicalismo de clase e organizacións como a nosa, as sucesivas reformas laborais aprobadas nos últimos anos contribuiron unicamente a rebaixar os dereitos sociais da clase traballadora, empeorar as súas condicións e a abaratar o despedimento. Todo isto acompañado dunha dinámica na que se inxectaba diñeiro aos bancos que nos endebedaron no canto de destinar os recursos a crear emprego. Non contentos con isto, nos últimos meses o goberno de Rajoy vén de aprobar modificacións lexislativas que institucionalizan a precariedade e a temporalidade laboral da mocidade, máis alá aínda do paso atrás que supuxeron as sucesivas reformas laborais do PSOE e do propio PP. Como exemplo, as últimas medidas tomadas polo goberno central autorizan ás empresas á contratación laboral de menores de 30 anos con salarios inferiores aos 500€ e en moitos casos sen dereito á prestación de desemprego e a cambio éstas contarán con importantes axudas e ingresarán menos cartos na Seguridade Social. Que tipo de vida minimamente autónoma pode desenvolver un mozo/a cun emprego nestas condicións?

A consecuencia máis extrema: a emigración

Segundo os datos do INE, nos últimos 4 anos perdéronse 77.164 habitantes de entre 15 e  35 anos, supoñendo un grave descenso nun intervalo de idade onde se perde moita poboación sen causas biolóxicas, aumentando drasticamente a poboación vexetativa. Cal é a orixe disto? é evidente que a causa principal desta perda de poboación xuvenil se debe á lacra da emigración, saída obrigada que cada vez teñen que coller as mozas e mozos galegos ao non teren alternativas de futuro no seu país.

O 1 de xaneiro do 2013 na suma das catro provincias administrativas vivían legalmente 2.763.499 persoas, un 0,6 % menos que á mesma altura do 2012,. Isto demostra que a Xunta minte e que a perda e o envellecemento da poboación son unha constante para o noso país, un problema ao que o seu goberno incapaz non fai fronte. A emigración é un factor preocupante de por si para calquer país, pero se ademais analizamos o perfil desta masa migratoria a preocupación só pode aumentar, xa que se trata dunha emigración con risco de permanencia, pois as voces expertas en demografía sinalan que boa parte da mocidade que marcha do noso país ten poucas posibilidades de volver. Dunha banda, marchar a idades temperás favorece asentarse noutros lugares e tecer vínculos que freen o regreso. Doutra, estamos vendo como cada vez hai menos posibilidades de retornar ou de ficar, xa que un país cada vez máis empobrecido coma o noso ofrece cada vez menos posibilidades de futuro. Debemos denunciar esta situación, xa que ademais do dereito a traballarmos na nosa terra e en condicións dignas, hai que sumarlle as consecuencias irreversíbeis que terá o éxodo xuvenil masivo se non lle poñemos freo.

Para nós, a mocidade galega, os gobernos da dereita están implementando un ataque sen precedentes e perfectamente planificado para empobrecernos e precarizarnos cada vez máis, obrigándonos a coller a maleta. Por iso, a mocidade independentista acreditamos en que para mudar esta situación é fundamental que poidamos decidir, xa que a meirande parte destas políticas destrutivas veñen ordeadas desde Europa e España. Por iso, o dereito de autodeterminación é para nós unha reivindicación fundamental para decidir o noso futuro, para escoller sobre a nosa economía e que a clase traballadora sexa quen arbitre o seu destino, sen subordinacións aos poderes financeiros. Queremos soberanía para decidir o noso futuro e xestionar os nosos recursos, poñéndoos ao servizo das clases populares para demostrar que existe unha alternativa que combate a desigualdade social: o socialismo.

Diante do éxodo xuvenil e do aumento do desemprego, debemos responder radicalmente e deixarlles claro que non nos van botar fóra tan doadamente. Abondan razóns para rebelármonos. Desde Isca! acreditamos na loita anticapitalista e comunista como a única capaz de derrubar un sistema inxusto para construír outro alternativo, o socialismo. Desde o espazo ideolóxico soberanista do que facemos parte son moitas as loitas políticas, sindicais, estudantís e xuvenís na que son precisas máis mans para tecer esas alternativas. Diante do estado de agresión permanente á mocidade só cabe que respondamos coa organización, coa mobilización, coa rebelión!

Non podemos permitir que nos boten fóra da terra, que se vaian @s responsábeis da crise!

>Descarga en pdf

Rebater nº42 – Contra o capitalismo e o patriarcado: feminismo sem trégua!

Chega um novo Dia Internacional das Mulheres e desta volta, ademais do nosso submetimento histórico, como feministas conscientes e rebeldes temos que continuar a denunciar a precariedade na que sempre nos obrigou a viver o sistema capitalista, as medidas anti-sociais dos governos estatal e autonómico e o seu impacto nas mulheres.

Medidas regressivas como a Reforma Laboral ou das Pensons estám a afetar toda a classe trabalhadora, mas somos as mulheres as que estamos a sofrer umha taxa mais elevada de desemprego, as que acumulamos a maior parte dos contratos a tempo parcial, as que temos uns salários mais baixos e as que nos responsabilizamos em maior medida das cargas familiares. Os governos, com a implantaçom das políticas de austeridade dirigidas especialmente cara os recortes em serviços públicos, estám a transferir as suas obrigas de proteçom social às familias, e especialmente às mulheres, o que supom passos atrás nos avances que fóramos conquistando e contribui a acrescentar a nossa precaridade e a fomentar a dependência.

Mais nom é apenas um problema de diminuiçom das políticas sociais, mas tambén o aumento de toda unha serié de políticas e discursos em contra das nossas liberdades sexuais e reprodutivas. Assim, feitos gravíssimos como a eliminaçom de organismos da importáncia do Serviço Galego de Igualdade, o desmantelamento dos Centros de orientaçom afetivo-sexual ou as travas para aceder a métodos anticonceptivos virom-se acompanhadas por unha retrógrada reforma da Lei do Aborto e a imposiçom dunha Lei de familia baseada na familia heterosexual tradicional e que pretende relegar a mulher ao rol tradicional de cuidadora que procura, sob a desculpa da protecçom a família, que as moças nom podamos fazer uso do nosso direito a decidir livre e informadamente sobre a maternidade. Este tipo de legislaçons só reforçam os piares do patriarcado e só cabe combaté-las, pois nom imos permitir que nos roubem os direitos que as feministas ao longo da história fôrom conseguindo por meio da luita e o ativismo.

Temos a certeza de que a justiça social só se acadará combatendo permanentemente contra o sistema patriarcal e com a luita diária na construçom dumha alternativa socialista a este sistema. Saudamos a todas as mulheres que na Galiza estám luitando polos seus direitos nas ruas, nas organizaçons políticas, sociais ou nos sindicatos. Comprometemos-nos a seguir fortalecendo a mobilizaçom social e o protagonismo que as mulheres devem ter na construçom de um país igualitário, justo e solidário, livre de dominaçons e exclusons.

Contra a precariedade à que nos submete o sistema capitalista e o Estado Espanhol, as moças nacionalistas reagimos contra as suas agressons e trabalhamos desde o feminismo por un futuro alternativo!

>Descarga en pdf

Rebater nº41 – O asalto definitivo do capital contra o ensino público galego. Non á LOMCE!

O ensino é unha das ferramentas de dominación máis potentes que existen e máis para un País como o noso, sen soberanía económica e sen soberanía política. Un País dependente onde o sistema educativo actúa como un elemento de homoxenización cultural, de profunda desgaleguización, de destrucción da nosa identidade como Pobo e de conversión das xeracións máis preparadas de galegas e galegos en man de obra precaria fácilmente explotable polo Capital. En afondar no elitismo, no clasismo, na concepción do coñecemento como un ben mercantil e na creación de autómatas sen espírito crítico baséase a LOMCE: un novo e durísimo ataque da oligarquía contra o ensino público, enmarcada nas reformas que se teñen feito nos últimos anos na liña de desmantelar e mercantilizar un dos piares básicos de calquera sociedade.

A LOMCE baséase na vontade mercantilizadora do ensino e de como este debe de estar suxeito aos procesos económicos e aos seus resultados, é dicir, debe axustarse ás demandas dos mercados, do capital. Para isto fomentan a competitividade entre os centros para a obtención de novos recurso priorizando o financiamento privado (vía convenios con empresas) fronte ao público, refórmanse os organismos de goberno dos centros para facer deles órganos simplemente consultivos, inclúense até 3 as reválidas para a obtención dos títulos ao rematar os diferentes tramos do ensino, elimínase Lingua e Literatura galega como materia obrigatoria do ensino puidendo unha persoa obter titulacións sen acreditar un coñecemento real na nosa lingua ou subvencionanse os centros educativos que dean a totalidade das súas asignaturas en castelán e aqueles que segreguen por sexos etre outras medidas.

Fronte a isto nós reivindicamos un modelo de ensino puramente en galego, público e de calidade, incardinado na realidade galega e que aposte necesariamente polas potencialidades do noso País. Democrático e participativo, no que as estudantes fagan parte verdadeiramente na vida educativa, no goberno das escolas e universidades, na toma de decisións sobre o seu funcionamento garantindo un futuro mellor e máis xusto para as vindeiras xeracións e non só asistindo a aulas, estudando ou facendo exames. E non patriarcal, un sistema educativo baseado en valores feministas apostando pola superación do patriarcado e que avance na igualdade real de homes e mulleres.

>Descarga en pdf

Rebater nº40 – Queremos futuro para a nosa lingua. Paremos o exterminio!

Máis unha vez as defensoras da lingua vémonos na obriga de saír á rúa para defendela dos ataques do españolismo, que son cada vez máis indiscriminados e directos ao aproveitaren que a grave crise económica e social tende a deixar fóra dos focos de atención ás linguas e á cultura. Diante disto e malia a vaga represiva que está a vivir Galiza nos últimos meses, as mozas galegas mobilizámonos contra os ataques á nosa lingua e identidade, somos conscientes de que os desgobernos do PP non cesarán de artellar novos marcos legais e reformas baixo as que amparar a súa estratexia uniformizadora e non llo imos permitir.

Desde Isca! esiximos a derrogación do decreto 70/2010 polo que se regula a presenza das linguas no ensino. Esta artimaña legal veu a substituír, contra a oposición da comunidade educativa e de boa parte da sociedade, o decreto 124/2007, que simplemente daba corpo ao recollido no Plan Xeral de Normalización Ligüística (2004) aprobado por todas as forzas políticas galegas e sistematicamente incumplido polos gobernos populares, quen agora pasan de non acatar o cativo marco legal a desmontalo para desbotar calquera paso adiante posíbel na normalización da lingua galega. O mal chamado decreto de plurilingüismo non é máis que outra ferramenta homoxeneizadora do Estado español, que non contento con subordinar a nosa lingua propia á súa, engade agora o inglés para camuflar as súas intencións coa demagoxia dun pseudoplurilingüismo. O galego convive xa de por si nun marco xurídico desfavorábel fronte ao español, pois só o coñecemento deste é obrigatorio. Máis unha vez, temos que lembrar que non se pode falar de liberdade se non existen condicións de igualdade.

Tamén, esiximos a retirada do proxecto da LOMCE por ser un ataque directo ao ensino público e máis á diversidade cultural e lingüística, pois a súa aprobación abriría as portas a que o proxecto uniformizador e privatizador do PP camiñase aínda máis rápido, desmatelando ao seu antollo o ensino e fortalecendo o seu proxecto neoliberal. A LOMCE pretende recuperar o modelo de ensino franquista incorporando até tres reválidas no ensino obrigatorio, poñendo así máis trabas no acceso á Universidade e obrigando aos mozos a se incorporaren canto antes a un mercado laboral máis precarizado. O ensino da materia de relixión está garantido coa LOMCE até o Bacharelato, tendo máis peso curricular que a lingua e literatura galega, todo isto enmarcado nunha redución do 45% ao 35% das competencias de Galiza para fixar as ensinanzas mínimas en todos os niveis educativos.

O conflito lingüístico é unha batalla secular na que nós pulamos pola súa resolución a prol da hexemonía social do galego. Por iso, non podemos permitir a volta atrás nos dereitos para a lingua conseguidos no ensino, pois é un sector fundamental para a súa normalización, que só se conseguirá camiñando cara modelos testados positivamente noutras nacións sen estado como a nosa: a inmersión lingüística no idioma minorizado. Para alén disto, é necesario loitar polo cumplimento da cativa lexislación lingüística e pola superación dos seus mínimos impostos, de cara a irmos acumulando forzas na superación da situación de desigualdade. Tamén, as mozas de Isca! somos conscientes das enormes potencialidades que o ensino do portugués tería na Galiza, aproveitando todas as vantaxes dunha lingua internacional como a nosa e permitíndonos avanzar cara a un relacionamento máis estreito co resto de países lusófonos. Por este motivo, apoiamos a ILP Paz-Andrade que pretende atinxir os devantidos obxectivos.

Con España non temos futuro, necesitamos camiñar cara á soberanía nacional e á construción dun Estado galego como único marco posíbel onde resolver o conflito lingüístico ao noso favor e onde construír un sistema educativo público e de calidade para as clases populares do noso país.

Diante da situación que vivimos hoxe en día, a mocidade revolucionaria temos claro que debemos axitar socialmente para combater estas agresións, mais tamén tecermos e difundir as nosas alternativas aos modelos imperantes, nas coordenadas do socialismo e o soberanismo, de cara a recuperar e aumentar os nosos dereitos como clase e como pobo. Paremos o exterminio:

na Galiza, en galego!

>Descarga en pdf

Rebater nº39 – 14-N, folga xeral. É tempo de loitar!

De novo, desde Isca chamamos a participar activamente na xornada de folga xeral do próximo 14 de novembro, que terá lugar na nosa nación e simultaneamente en outras do sur de Europa. Convocamos pois a toda a mocidade galega a mobilizarse con máis forza que nunca, a gañar nas rúas o futuro que unha minoría de capitalistas e os gobernantes ao seu servizo queren arrebatarlles desde os seus despachos.

As sucesivas reformas laborais, os recortes sociais, a escalada represiva, e en definitiva a supresión de direitos conquistados durante décadas de loita obreira para aplicar políticas que só respondem aos intereses do capital fan imprescindíbel esta convocatoria que o sindicalismo nacionalista viña demandando hai xa meses.

Todas as medidas orquestradas desde a UE, o Goberno central ou a Xunta presentan para nós, a mocidade galega, un ataque sen precedentes e perfectamente planificado para empobrecernos e precarizarnos cada vez máis. Aos prexuizos orixinados polos recortes do sector público -ensino, sanidade ou servizos sociais-, e ao desmantelamento imparábel de sectores tan importantes na nosa economia como o agro, a pesca ou o naval, hai que sumarlles as agresión que as sucesivas reformas están a significar a todos os niveis.

Frente a todo isto, dicimos que é tempo de loitar, de facerlles fronte. Mobilizarse xa non é unha opción, é unha necesidade. Nós, como mocidade revolucionara organizada, achegaremos novamente nesta data a nosa firme contribución a seguir prendendo as chamas das miles de rebeldías que teñen que confluir para dotar de contido un proxecto de transformación real. Na campaña de propaganda, nas asembleas, nos piquetes e nas mobilizacións, faremos oir a nosa voz rebelde e anti-capitalista.

Sendo máis que nunca tempo de loita, é tamén tempo de organización. Tempo de afortalar o sindicalismo combativo e de clase encarnado pola CIG, e tempo tamén de seguir a expandir a autoorganización do estudantado galego arredor da Liga Estudantil Galega. Porque sabemos que só no avance e consolidación desas ferramentas nacionais e unitarias a mocidade obreira e estudante do noso país poderá aspirar a gañar o seu futuro.

A historia demóstranos que, cando non teñen máis remedio, o capital e os seus gobernos ceden, e así foi como tras décadas de duras loitas que tanto esforzo e sangue custaron, a nosa clase logrou todos os seus direitos e conquistas ao longo da historia, os mesmos dereitos que agora queren roubarnos coa escusa da crise que eles mesmos provocaron. Quen acreditamos nas dinámicas da loita de clases sabemos que é así e non doutro xeito que funcionan as cousas no capitalismo, e que por tanto as nosas conquistas parciais só poderán ser definitivas cando derrubemos este sistema en descomposición e toda súa lóxica criminal.

Hoxe toca resistir contra os ataques, mañá tocará recuperar o terreno perdido, e, mais pronto que tarde, pasar á ofensiva contra quen nos explota e nos empobrece. Contruir un futuro digno fora deste sistema, deste estado a de todas as estruturas imperiais. A independencia e o socialismo son por tanto o horizonte que nos guía na nosa loita diaria, e o que nos guiará tamén este 14-N, frente ao conformismo e a resignación que nos queren impor.

No capitalismo non temos futuro!
14-N, folga xeral!

Descarga en pdf

Rebater nº38 – Para facerlles frente, na rúa e nas urnas

Aproximadamente cada catro anos, temos oportunidade de vivir no noso país un novo (nas formas) mais vello (no fondo) circo mediático que a mocidade con máis dun proceso electoral ás costas pode recoñecer: cartaces con retratos ateigando as rúas, medios de (des)información claramente posicionados durante a campaña… e en xeral toda unha parafernalia que os propios xestores deste sistema nos obrigan a acabar aborrecendo.

O capitalismo está amosando a súa cara máis extrema, xa non só privatizando servizos públicos, senón incluso instaurando o dogma neoliberal do défice cero na Constitución española, poñendo de acordo ao PP e ao PSOE que tantas outras veces negaran unha reforma constitucional en favor da autodeterminación das nacións do Estado. As caretas xa non son necesarias: o PP aplica as políticas dictadas desde os grandes poderes financieiros sen pudor, sen disimulos, estando incluso orgullosos de contradicir o seu programa electoral. Esa é a súa “festa da democracia”: participar un día e deixar facer. É a súa consigna. A hexemonía do sistema capitalista é tal que até semella ser quen de facernos esquecer que hai medio ano estivemos na rúa, berrando contra eles e manifestándonos contra unha reforma laboral, que hai case un incrementaron a porcentaxe de cotización do IRPF das rendas máis baixas, ou que hai case catro a dereita chegaba á administración autonómica falando da imposición do galego. Necesitamos ter memoria.

A situación é extrema, e por iso é máis necesaria que nunca a participación política. E falamos de política, si, porque queremos recuperar o seu significado fronte ás perversións do capital: a política non son só uns señores traxeados que falan no Parlamento. A política esta no día a día de calquer grupo que se organice para mudar as cousas, política é cada loita por unha mellora salarial nos centros de traballo, cada manifestación estudantil por un ensino público, cada denuncia das agresións do capital á natureza, cada esforzo por divulgar a nosa cultura, e por suposto, o traballo desde as institucións que España decidiu concedernos, mais non deseñadas por nós. Tan só son diferentes caras, complementarias, da mesma loita. A organización é a clave. É por este motivo polo que debemos aproveitar a mínima oportunidade que o propio sistema nos brinda para amosar o noso inconformismo e non caer na tan manida frase de “todos son iguais”. Os lamentos si que son certeiros e sinceros cando, despois da “festa da democracia”, volven dominar as institucións os de sempre. Ao igual que os dereitos laborais que nos intentan arrebatar, a participación en procesos eleitorais foi unha conquista das clases populares, e é a arma que o capital decidiu manter aínda un día cada catro anos. Tan só abonda con ollar os acontecementos históricos recentes para comprobar como esa arma foi suprimida dependendo do peligro que representasen as opcións populares fronte aos privilexios da clase dominante. Organicémonos. Necesitamos empregar esa arma.

España derrúbase economicamente… e pretenden que Galiza caia con ela. Hoxe a mocidade galega vive a pior situación da súa historia, impedida de construir un proxecto vital autónomo. Aquela mocidade que estuda sofre o deterioro do ensino público en todas as súas etapas, masificando as aulas e recortando servizos complementarios imprescindíbeis para os que mais sofren a crise. As cifras de paro na mocidade traballadora increméntanse até chegaren case ao 50%, e iso tendo en conta que só nos últimos anos de goberno do PP marcharon do país uns 60.000 mozos e mozas que non aparecen nas estatísticas do desemprego. Para poder mudar toda esta situación precisamos poder decidir, xa que moitas das políticas que provocan esta situación veñen decididas desde Madrid e Bruxelas. Neste contexto, o dereito de autodeterminación ten aínda hoxe unha razón máis de ser: poder decidir non só o noso futuro en termos estritamente políticos, como a nosa relación co resto de pobos do Estado e do mundo, ou poder contar cun Estado para defender en pé de igualdade a nosa identidade e a nosa cultura. Tamén queremos decidir sobre os nosos asuntos económicos. Que sexa a clase traballadora galega a dona do seu destino, e non permanecer subordinados a intermediarios españois que responden ante os intereses dos banqueiros que nada teñen a ver coas demandas de quen mantivo vivo este país durante séculos. Queremos xestionar os nosos propios recursos no marco dunha democracia participativa digna de tal nome para poñelos ao servizo das clases populares.

Dentro deste espectáculo mediático temos que se capaces de pararnos a observar. Se o facemos, veremos que nas nosas rúas hai un cartaz onde tan só aparece un logotipo, unhas siglas, BNG. O Bloque Nacionalista Galego é a expresión política unitaria que representa a oportunidade de levar ás institucións as demandas populares, rexeitando todos os recortes aprobados até agora, participando nas mobilizacións e enfrontando as políticas que nos levaron a esta crise: queremos o reforzo da participación pública nos nosos sectores estratéxicos, que paguen mais impostos os que máis teñen, e a defensa dun ensino público galego, o financiamento universitario suficiente, a aposta polo I+D+i para evitar que a mocidade emigre… Esta é, pois, a nosa opción para conseguir comezar a afrouxar, desde abaixo e á esquerda, as mans que nos afogan no día a día. Para que non consigan quitarnos o dereito a soñar.

Descarga en pdf

Rebater nº37 – Nom mais recortes. O ensino público defende-se luitando!

A educaçom pública, um dos serviços sociais mais essenciais e importantes dos que até agora desfrutávamos as classes populares, está a sofrer um demoledor ataque por parte do governo do Partido Popular e o seu ministro de educaçom, José Ignacio Wert. Seguindo as directrizes ditadas pola grande burguesia espanhola e europeia, pretendem fazer destes serviços um novo nicho de negócio para os capitalistas neste contexto de crise sistémica na que a sua classe precisa manter a taxa de ganho custe o que custe, sempre em detrimento das classes populares. Na Galiza, como nom, o governo servil de Núñez Feijoo e o seu conselheiro Jesús Vázquez nom duvida em aceitar e aplicar cada umha destas políticas para maior benefício dos seus amos.

Tanto os governos do PSOE como os do PP tenhem-se empenhado em desenvolver este labor. Para isto botam mão de sucesivas reformas educativas, como a aplicaçom do Espaço Europeu de Educaçom Superior e a Estratégia Universidade 2015. Consequentemente, sobrevém-se umha vaga de recortes na educaçom pública que se traduzem na suba das taxas, na imposiçom de novos requerimentos para manter e obter bolsas e na abusiva reduçom das despesas para manter o ensino público, enquanto se mantenhem as subvençons a centros privados e concertados. Tudo isto, junto a outras medidas, encaminha-se à degradaçom da qualidade do ensino público e permitem a sua mercantilizaçom e elitizaçom, convertendo-o numha mercadoria mais ao seviço dos empresários e num luxo só ao alcance das classes altas.

Do mesmo jeito, as línguas e culturas das diferentes naçons da península nom ficam exentas destes ataques. Sabemo-lo bem na Galiza, à vista da trajectória do governo Feijoo em matéria linguística, destacado em reduzir a presença do galego a umha língua meramente testemunhal no ensino. Também a fixaçom desde Madrid dumha maior percentagem de conteúdos educativos responde a esta tentativa de uniformar e homogeneizar o estado espanhol, já que a diversidade nacional é um obstáculo para a dominaçom dos povos.

Ante esta perspectiva, a única via que tem o estudantado é a da organizaçom e a luita, para dar a resposta necessária a todos estes ataques. Nesta linha enquadra-se a greve estudantil de hoje, 11 de outubro, dia internacional de luita estudantil, no que destaca  o facto de ser umha convocatória simultânea de greve em todo o território estatal nom dirigida desde Madrid. Nesta ocasiom, som organizaçons estudantis revolucionárias e soberanistas dos povos sem estado as que levam a iniciativa para reagir ante os recortes em educaçom e os ataques constantes às línguas e identidades nacionais. No nosso país, cabe destacar o papel da Liga Estudantil Galega na convocatória e desenvolvimento desta jornada de greve, assim como o seu papel activo nas luitas que o estudantado galego tem levado a cabo desde a fundaçom da mesma.

É preciso darmos essa resposta, é preciso fazermos frente a estes ataques.

Por umha educaçom do povo e para os povos!

Viva a luita do estudantado!

>Descarga en pdf

Rebater nº36 – [Día da Patria 2012] Contra o seu sistema: conquistar a independencia, construír o socialismo!

Afrontamos máis un ano o Día da Patria coa necesidade de saírmos á rúa a reivindicar con forza os dereitos que á nosa nación lle son negados día tras día por parte de España. Como nacionalistas, organizados en clave popular, somos conscientes da importancia de nos defender dos ataque que o noso país sofre hoxe en día, fortemente acrecentados dende a chegada ao poder estatal do Partido Popular: recortes brutais dos dereitos da clase traballadora, perda constante e crecente de soberanía social e nacional, recorte sistemático dos dereitos lingüísticos da poboación galega, ascenso do populismo españolista disfrazado de apoio ao deporte, perpetuación do modelo patriarcal, negación sistemática da identidade galega, etc. É por iso que para a mocidade galega é máis necesario que nunca estar na rúa loitando por derrotar e arrincar de raíz o capitalismo imperante: tanto hoxe 25 de xullo como en todas aquelas convocatorias nas que as clases populares galegas se vexan implicadas. Nós, as mozas e mozos galegos, como motor do cambio social, temos a obriga de nos manter nun axir constante para que nos devolvan o roubado; nos nosos barrios e nas nosas vilas, nos centros de traballo, nos institutos e na universidade, nos nosos espazos de lecer, etc. Sen unha resposta contundente da maioría social os poucos dereitos e servizos públicos que nos quedan serán desmantelados de vez, e o futuro para a mocidade será nefasto. Hoxe é máis necesario que nunca ligarmos a cuestión nacional coa de clase, defendendo a nosa soberanía como vía indispensábel para dotarnos libremente dun sistema social e económico en beneficio das maiorías traballadoras: o socialismo.

Como independentistas, as mozas e mozos de Isca celebramos os actos do Día da Patria Galega conxugando a celebración da nosa festa nacional coa mobilización nas rúas indispensábel namentres non vivamos nunha Galiza ceibe e sen explotación. A mocidade galega, como grupo social, vese acoutada de xeito interasado en moitos eidos do seu día a día (división territorial en tres Comunidades Autónomas, catro universidades a fomentar dinámicas localistas, segregación forzosa do noso ámbito lingüístico, desintegración do rural, etc), o que fai que sexa tan apremiante como dificultosa a súa integración colectiva.

A organización dos mozos e das mozas nacionalistas é unha urxencia de primeira necesidade de cara a efectivizar a loita pola emancipación nacional e de clase na Galiza.Nós, Por iso saímos ás rúas de Compostela no serán do 24 de xullo e na manifestación do Bloque Nacionalista Galego deste 25 de xullo de 2012 para berrar, reivindicar e exixir o único camiño que nos garantirá como galegos e galegas un escenario de plena soberanía política: a INDEPENDENCIA!

>Descarga en pdf

Rebater nº35 – Contra a violencia do sistema. Adiante o estudantado rebelde!

Por volta das 02:30 da madrugada de hoxe irromperon as forzas policiais na Biblioteca Municipal de Ourense para exercer unha vez máis o monopolio da violencia física contra as e os estudantes que a tarde anterior comezaran un feche para exixir á non elitización do ensino público no noso país.  O sistema non tolera que sexamos as fillas da clase operaria quen reivindiquemos a nosa vontade de implantar unha educación gratuíta e científica, que ademais sexa en galego, laica e non patriarcal. As reivindicacións do estudantado deberan ser de obrigada aplicación para os poderes públicos mais quen manda nas forzas de represión prefire combater aos defensores dos dereitos sociais en vez de actuar contra os especuladores financieiros, os explotadores laborais ou os banqueiros que cobran xubilacións millonarias a costa do aforro das clases populares.

Deste xeito, denunciamos dende a nosa organización as medidas de acoso que a Consellaría de Educación aplicou contra as estudantes fechadas en Ourense. A brutalidade policial non fará máis que avivar o facho da loita estudantil, que está a ser referencial no noso país. O movemento estudantil galego está vivo, é combativo e non recúa ante a presión das forzas represoras. Non é casual que aparezan as cargas policiais, as malleiras, os porrazos, etc…cando máis mobilizado está o estudantado do noso país. O feche iniciado polas compañeiras de Ourense sómase aos que permanecen en Compostela e Lugo ou aos que tiveron lugar noutras cidades como A Coruña e Vigo cun papel especialmente activo da Liga Estudantil Galega e da Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público, entre outras.

É lamentábel o papel que están a xogar as chamadas “forzas de seguridade”, concibidas non para protexer ás clases populares senón todo o contrario, para defender os intereses de quen detenta o poder e impón desde o cumio do sistema políticas cada vez máis encamiñadas á destrución de toda conquista social histórica do pobo traballador. Boa mostra do forte rexeitamento que provocan as actuacións violentas dos cans do Estado son estas mobilizacións de solidariedade co estudantado ourensán que están a decorrer por todo o país. Espallarmos a conciencia e convertirmos a raiba en loita son unha necesidade histórica da mocidade rebelde!

Exixamos responsabilidades á Consellaría de Educación contra o abuso de poder!

Ningunha agresión sen resposta!

descarga en pdf