Desde a Asemblea de Zona de Isca! da Coruña organizamos un acto de denuncia das políticas que o PSOE e o PP estiveron e están a levar a cabo en materia laboral desde a Xunta de Galiza e desde o Estado, analizaremos tamén como combatilas e as alternativas que existen. Intervirá Ramiro Oubiña, membro da Executiva Confederal da Confederación Intersindical Galega (CIG).

Terá lugar o vindeiro venres 13 de xaneiro nas 20:30 no local da Asociación Cultural Alexandre Bóveda sito na rúa Olmos 16-18, 1º andar.

Logo de máis de dous anos e medio da chegada do Partido Popular ao goberno da Xunta de Galiza a ofensiva contra os servizos públicos e os nosos sinais de identidade non fixo máis que aumentar progresivamente sen que se visibilice máis fin que a teima da completa destrucción do noso Pobo. E como xa denunciamos noutras ocasións, un dos primeiros eidos perxudicados polas políticas antisociais do Partido Popular foi o do deporte, que atinxe desde o nulo apoio ao deporte de base até a eliminación das nosas seleccións nacionais rematando así o exiguo camiño iniciado no 2005 en San Lázaro onde nos visitaba a selección de fútbol uruguaya. E logo virían a de baloncesto, fútbol de salón… entre outras, tanto femininas como masculinas, que fixeron ilusionar a miles de galegas e galegos que vían que as súas cores, os seus sentimentos, eran defendidos tamén nos terreos de xogo.

Mais nin a Xunta nin ningunha Federación Galega están pola labor de organizar encontros das nosas sseleccións malia que só sexan amigables polo que, como xa sucedeu nestes dous últimos anos, seremos nós, galegas e galegos de cabeza e corazón, quen organizaremos unha resposta como Pobo contra a indiferencia e o desprezo das institucións galegas ao noso deporte.

 Desde Isca! reivindicamos, con forza unha vez máis, o noso dereito a contar con seleccións nacionais en todos os deportes e categorías, así como a súa participación en competicións oficiais e internacionais. E por isto animamos a toda a mocidade galega a participar na xornada de actividades lúdico-reinvidicantivas que vai levar a cabo o colectivo Siareiras Galegas, que vén de cumplir o seu decimoquinto aniversario de loita sen descanso pola oficialidade das nosas seleccións deportivas, o vindeiro día 23 de decembro en Cacheiras, no concello de Teo.

Programa:

16:00h (durante toda a tarde) haberá un aberto de billarda auténtica, loita galega, carpa DJ e un espazo Saharaui con diferentes actuvidades.

19:00h: manifestación nacional con saída no campo de futbol de Cacheiras baixo o lema: “Siareir@s Galeg@s, XV anos luitando polas selecçons nacionais!”.

20:30h: no campo de futbol de Cacheiras partido entre Galiza e RASD (República Árabe Saharaui Democrática)

Concerto no Campo da Festa de Cacheiras coa actuación de: Invivo , Contra as Cordas, Bastards on Parade e Opció K-95.

Unha nación, unha selección!

Ás reiteradas denuncias de incumplimentos en materia de dependencia, educación (que xa deron lugar a un conflictivo inicio do curso académico) ou servizos sociais, súmase tamén a progresiva privatización da sanidade pública galega. Recortes sanitarios que se traducen en marcar os prezos da atención sanitaria por un uso indebido dela sen se ter lexislado a que se refire este termo ou até a retirada do cartón sanitario aos parados de longa duración sen notificación previa.

Desde a Asemblea de Zona de Isca! da Coruña organizamos un acto de denuncia da política que a Xunta do Partido Popular está a levar a cabo en materia sanitaria no cal intervirán Ana Luisa Bouza, portavoz en materia de sanidade do BNG no parlamento galego e Moncho Veras, portavoz da plataforma SOS Sanidade Pública na Coruña.

Terá lugar o vindeiro venres 16 de decembro nas 20:30 no local da Asociación Cultural Alexandre Bóveda sito na rúa Olmos 16-18, 1º andar.

1 - O noso frontal rexeitamento ás campañas mediático-policiais que, estendéndose alén de situacións concretas, teñen como obxecto criminalizar os movementos populares no seu conxunto.

2 - Denunciamos o acoso ao que está a ser sometido o tecido asociativo de base soberanista, esixindo o cese do sinalamento mediático e asedio policial.

3- Demandamos aos medios empresariais o respeito á presunción de inocencia e ás forzas policiais españolas o respeito aos dereitos civís e humanos.

4 - Esiximos un cenario onde poder exercer con completa normalidade as liberdades de expresión e reunión nas tarefas de axitación e mobilización en base ás demandas da soberanía nacional e do socialismo

A seguir podes ver o cartaz desta actividade:

Como colofón dunha lexislatura brutal para os dereitos laborais, en tempo límite, o goberno neoliberal de Zapatero aprobou (31/10) e publicou no BOE (19/11) un decreto que recupera a figura do “aprendiz”, unha categoría non sometida a contrato e por tanto non considerada dentro das relacións laborais, que serve para fomentar e encubrir a man de obra barata dos mozos e mozas entre 18 e 25 anos.

O obxectivo que pretenden estas reformas é, por un lado, fragmentar a clase traballadora para debilitar a resposta, ao existiren traballadores con dispares niveis de ingresos que pugnan entre si por unha mellor situación salarial. Por outro, abaratar a man de obra de forma crítica para manter as taxas de beneficio dos capitalistas nun contexto de crise.

 Se te apuntas ao paro e tes entre 18 e 25 anos, poden imporche un destes contratos de aprendizaxe, que:

 -Non determina “relación laboral” e por tanto está fóra do dereito laboral

 -Non está sometido a convenio (estás desprotexido)

 -Non tes dereito a paro, nin vacacións, nin festivos, nin permisos

 -Poden imporche calquera xornada laboral, por abusiva que sexa.

 -Pode aplicarse a calquera titulado/a.

 -Poden concatenar o “acordo” de aprendizaxe as veces que queiran até teres 25.

 -Terán lugar baixo a supervisión dun “titor” (xefe)

 -Vanche pagar 426 euros (80% do IPREM*)

 -A empresa non cotiza á Seguridade Social por ti.

 En resumidas contas, se á Empresa lle sae máis barata a contratación e inda por riba non cotiza á Seguridade Social, ten lugar un beneficio evidente a cambio da precarización absoluta da túa vida. Esa é a ética dos empresarios e de políticos do bipartidismo (PP-PSOE) que serven unicamente aos intereses dos capitalistas. Mentres Rubalcaba prometía en campaña un “viro á esquerda” o goberno en funcións do PSOE aprobaba esta norma que legaliza contratos por baixo do salario mínimo. Agora o PP promete medidas aínda máis drásticas.

 Trátase do enésimo golpe contra os dereitos conquistados en base ás loitas da clase traballadora a través dos anos. A crise do sistema estámolo a pagar os traballadores/as, e no caso da mocidade , imponse a precarización da nosa existencia como única vía para acceder a un traballo, con dereitos moi inferiores aos da xeración anterior.

 A relación laboral da “aprendizaxe” no capitalismo liberal e no neoliberal

 No capitalismo liberal da “Restauración”, a condición de aprendiz servía de pretexto á sobreexplotación ligada ao traballo infantil, na que un menor de idade exercía de man de obra barata con salarios moi por baixo das habituais no sector. En 1873 a lexislación estatal contemplaba a condición de aprendiz “a partir dos 10 anos”. En 1902 a Lei estabelece unha xornada laboral de 11 horas para os aprendices, lexislando un “contrato de aprendizaxe” que encubría o uso masivo de mao de obra infantil para maior beneficio dos propietarios dos medios de produción, os capitalistas.

 No preámbulo da “Ley del contrato de aprendizaje” de 1910, xa se advertía que “se ha de evitar que con ocasión de la enseñanza sean explotados los niños, convirtiéndose el aprendizaje en un medio facilísimo para obtener gratuitamente los beneficios de la mano de obra”. A lexislación de 1924 falaba da relación de absoluta subordinación do “aprendiz” fronte o “patrono-maestro”, entre os cales pode “mediar o no una retribución”, un concepto que se recupera integramente no franquismo, desta volta ligado á necesidade de desenvolvemento dunha ditadura autárquica, mais en todo caso encamiñada ao ascenso de categoría dentro da empresa.

 O estatuto dos traballadores de 1980 non recolle o “contrato de aprendizaxe”, se non que fala do “contrato en prácticas” e o “contrato de formación”, con limitación a 12 meses e cotización á seguridade social.

 É precisamente coincidindo cun período de crise que o goberno de Felipe González (PSOE), mediante a Lei 10/1994 , recupera o “contrato de aprendizaxe” sen dereito a prestacións por desemprego, como unha solución para conseguir a man de obra barata masiva que requiría o empresariado daquel momento para garantir as súas taxas de beneficio, combinándoas coas fórmulas anteriores. O sindicatos acusaron o goberno de “buscar a substitución de man de obra cualificada por aprendices a un costo moi inferior”.

 Na actualidade non existía a figura do “contrato de aprendizaxe”, se non outras fórmulas de abaratamento como “contratos de traballo en prácticas” (nos 5 anos posteriores ao título, con salario mínimo) e “contratos para formación” (até 25, regulados por convenio colectivo, salarios ligados ao mínimo) .

 Foi o goberno neoliberal de Zapatero quen elimina a cotización dos empresarios á Seguridade Social por estes contratos, estabelece o despedimento libre e amplía até os 30 anos, e non podes ter o título no momento de formalizar o contrato.

 Reformas que precarizan a situación laboral da mocidade

 Todo isto súmase ás reformas laborais neoliberais que legalizan os despedimentos colectivos en base a “perda de competitividade” do empresario do momento ou permiten a concatenación ilimitada de contratos temporais ou contratos de prácticas até os 30 anos (antes 25 e 21 anos)

 Tamén vai afectar á mocidade actual a reforma das pensións, que esixirá 37 anos cotizados para nos xubilar co 100% do salario aos 67 (antes 65) anos e cun período de cómputo de 25 anos (antes 15).

 Rajoy (PP) promete converter as nosas vidas nun inferno ao ameazar con máis e peores recortes. Todo isto mentres o 60% dos traballadores/as xa cobran menos de 1000 euros ao mes.

 Pero nós non acreditamos na competencia, se non na solidariedade e na colaboración.

 A loita é o único camiño

 Hoxe mais que nunca debemos recordar a afirmación de Marx de que existe unha contradición entre o carácter social da produción e propiedade privada dos medios de produción, en mans de capitalistas que nunca tiveron escrúpulos.

 A plusvalía que xera o noso traballo vai parar ao peto de quen xa non quer investir na produción nin xerar postos de traballo, se non que acumulan e especulan grazas a nos explotar. É entón cando se fai evidente a necesidade de superarmos o vello capitalismo por un novo sistema eficaz á hora de redistribuír os recursos xerados en base à noso traballo e construír unhas relacións laborais xustas.

Só temos que pensar nas importantes empresas públicas e banca privatizadas que hoxe forman monopolios e que xeran beneficio para unha minoría. Eses beneficios deberían repercutir na clase traballadora, non nun poucos privilexiados. Faise por tanto necesario expropialas sen indemnizar a quen nos explota e poñelas ao servizo dos intereses da maioría social.

A mocidade traballadora debe defender o Socialismo para liberar as cadeas da escravitude capitalista que nos queren impor, facéndonos recuar até o século XIX en dereitos sociais e laborais. Non lles debemos nada, eles débennolo todo a nós.

As loitas que deamos nos próximos meses e anos serán fundamentais para derrubar o sistema da inxustiza, da opresión, da desigualdade, do egoísmo, da explotación, que é o Capitalismo.

Non ao decreto de aprendizaxe!

No capitalismo non hai futuro!

Organízate con Isca! e loita con nós polo socialismo e a soberanía nacional!

*Indicador Público de Renda de Efectos Múltiples  

Dende a Liga Estudantil Galega facemos unha valoración moi negativa das palabras do Reitor Casares Long, que afirmou onte que é “inevitable” abordar unha suba de taxas na Universidade de Santiago de Compostela. Consideramos que supón, unha vez máis, un ataque á Universidade pública e un atranco para o estudantado, especialmente aquel de baixos ingresos, no seu acceso á Educación Superior.

O Reitor, pola contra, non tivo un posicionamento tan firme ante a situación do financiamento estrutural que outorga a Xunta de Galiza: nos últimos tres anos (os do goberno do PP na Xunta), os orzamentos para o SUG descenderon un total do 19%, mentres que a súa distribución vén determinada por criterios competitivos entre as universidades galegas cunha nula estratexia para a educación superior en clave de País.

É evidente o escaso interese dende as institucións públicas deste país en manter un servizo de calidade na universidade, buscando a súa progresiva privatización a través do afogamento económico e a elitización do ensino superior mediante medidas como a suba das taxas, descenso de becas e diminución de prestación de servizos. Pola contra, é necesario plantexar unha alternativa onde sexan os poderes públicos quenes financien o sistema universitario baixo parámetros semellantes aos países da nosa contorna. Se a media da UE-15 en gasto de Universidades rolda o 1,3% do PIB, en Galiza non chegamos ao 0,75%, tendo en conta ademáis un déficit histórico no Ensino Superior.

O modelo educativo ten que camiñar cara a redistribución social, suprimindo as diferencias económicas e democratizando o acceso á Universidade e a súa xestión.

Así, o venres 25 instalarase unha carpa no Paseo de 18:00 a 20:00h na que se distribuirá información e desenvolveranse actividades de denuncia da violencia machista.

O sábado 26, ás 11:00h na Sociedade Cultural Albor terá lugar unha charla co lema “Combater a violencia estrutural”, na que intervirán Ximena González (Marcha Mundial das Mulleres), Marta Arribas (BNG), Isabel Vilalba (Sindicato Labrego Galego) e Olalla Conde (Galiza Nova).

Ás 13h terá lugar no mesmo lugar a proxección do documental Fake Orgasm. (81min. Director: Jo Sol - Protagonista: Lazlo Pearlman),  sobre a construción permanente das identidades e o debate sexo-xénero. A seguir haberá un coloquio co título: ”Toda identidade produce violencia”.

A seguir haberá un xantar popular, onde cada quen traerá comida para compartir e para repartir entre @s convidad@s.

Desta volta, debaterá-se sobre as imposiçons estéticas, o cánon de mulher imposto polo patriarcado e as relaçons afetivas.

Tambem tera lugar um obradoiro preparado polas companheiras de Assembleia.
O lugar, como das anteriores vezes, será o local comarcal do BNG de Compostela, situado na Rúa Home Santo 52, baixo. A jornada arrancara o sábado às 11 da manha, pararemos para jantar (comida de balde aportada polos companheiros e companheiras da comarca) e seguiremos pola tarde, por volta das 16h. À noite tera lugar umha ceia (em principio em Casa Manolo) de confraternizaçom.

O programa é o seguinte:

11h-12.30 Relacións afectivas: roles e conflitos
12.30-14h Estética: decisión ou imposición?

14-16h Xantar participativo

16-17h Obradoiro: beleza patriarcal
17-18.30h Micromachismos
18.30-19h E entón, cómo ser feministas?

19h Sorteo dun lote feminista

Para anotar-te à jornada feminista, envia um correio a:

asembleademulleresgncompostela@gmail.com

 O sistema está en crise. Non paran de repetilo as empresas, os gobernos e os medios de comunicación para xustificar as súas políticas. Para saír dela, os mesmos que a provocaron tentan convencernos de que debemos resignarnos a que as cousas se repartan así: “austeridade” para nós, millonarios beneficios para os poderosos. Recortes no ensino e na sanidade para as clases populares, evasión de impostos para as grandes empresas e os que máis teñen. Menos dereitos laborais e sociais para quen traballa, máis facilidades para despedir e baixar os salarios para a patronal.

O PSOE aplicou todas estas políticas nos últimos anos, os máis duros axustes sociais e laborais que se lembran. Privatizacións, recortes nos servizos públicos, reformas laborais en favor dos empresarios, rebaixa nas pensións, reducións salariais… O PP apoiou todas estas medidas (e aplicounas nos lugares en que goberna, como a Xunta de Galiza) ou calou ante elas, e agora está plenamente disposto a acabar o traballo xa comezado, exercendo igual de ben ou mellor aínda como obediente xestor dos ditados dos poderes económicos. A plena sintonía que demostraron aprobando da man a reforma da Constitución para satisfacer os mercados ilustra perfectamente que están perfectamente de acordo no fundamental, deixando de lado os matices: PP e PSOE gobernan para os ricos.

Non temos por que escoller entre o mal menor e o maior, entre a dereita a a extrema dereita. A mocidade traballadora e estudante que saiu ás rúas nos últimos meses a protestar en defensa dos seus dereitos ten que ir agora a votar en favor de opcións que os defendan. Os de arriba votan sempre polo seus e mobilízanse activamente para conservar o control do goberno, para que todo siga igual. Os de abaixo, que somos máis e temos a razón do noso lado, temos que mobilizarnos, pois a nosa pasividade é a principal baza coa que contan para derrotarnos.

Cúmpre pois apoiar tamén eleitoralmente a quen estivo na rúa en contra dos recortes sociais, a quen participou nas folgas xerais, a quen protestou contra as guerras imperialistas. Afortunadamente, non son todos iguais. Debemos apoiar a quen defende medidas como a creación dunha banca pública, o aumento de impostos aos máis ricos ou a conquista de dereitos laborais, salarios e pensións dignas. A quen defende o noso dereito de autodeterminación, porque somos unha nación que debe ser dona do seu futuro e que ten dereito a relacionarse en pé de igualdade co resto dos pobos.

Nuna situación como esta, de potente ofensiva do capital, é mais importante que nunca afortalar o BNG, contribuíndo a que no seu seo gañen máis peso as posicións soberanistas e revolucionarias como a nosa.

Por iso, o 20-N a mocidade rebelde tamén debe mobilizarse co voto, en apoio do nacionalismo de esquerda.

Descarga os nosos cartaces en pdf:

>Cartaz 1

>Cartaz 2

e descarga a nosa folla axitativa, “Rebater”: