Durante a folga do 29 de marzo de 2012 foi detido e agredido por catro policías mentres gravaba a actividade dun piquete informativo no Alcampo de Coia, en Vigo. Na actualidade, os catro policías están procesados por un presunto delito de detención ilegal, danos e lesións. Conversamos sobre este episodio e sobre a súa experiencia no activismo social.

Na denuncia acúsante de desobediencia e resistencia á autoridade por te negares a identificarte. Como foi realmente?

A denuncia realizada pola policía española é pouco menos do que ciencia ficción, cando o que sucedeu na realidade foi unha agresión policial en toda regra e unha detención completamente ilegal, co obxectivo de impedir o meu traballo como xornalista audiovisual no seguemento especial da folga do 29-M. A agresión prodúcese no contorno do Alcampo, onde un piquete moi reducido e pacífico se atopaba cercado por unha dotación de antidisturbios. A actitude dos policías estaba a ser bastante groseira e deplorábel cos membros do piquete, chegando ao insulto, identificando aleatoriamente, intimidando e trasladando pola forza a un lugar pouco visíbel a varias pesoas para lles esixiren o borrado de imaxes que estaban a captar cos seus telefones, suceso que gravei coa miña video-cámara.

Cres que a gravación destes sucesos puido motivar a detención?

Todo aponta a que si. Minutos despois, e cando abandonabamos o lugar, abórdanme tres policías solicitándome o carné de prensa, mais nen sequera mo deixaron coller da carteira. Teño que dicer que o meu equipo profesional é aparatoso, co cal, tan pronto me colleron polos brazos e me empurraron cara as grilleiras perdín a estabilidade. Naquel momento, temín pola integridade do meu equipo e incluso polo seu posíbel secuestro, tendo en conta o que eses mesmos policías estaban a facer cos membros do piquete.  Practicar unha detención “á americana”, retorcéndome os brazos para me esposar por tras, con suma violencia.

E na comisaría continúa todo?

Nos calabozos da comisaría de Vigo paso varias horas durante as que o trato foi pésimo, negándome inicialmente o acceso á axenda do meu móbil para consultar o telefone do avogado. E outro suceso aínda pior: cando esixo ser visto por un médico trasládanme a un centro de saúde onde os axentes entran na consulta, a pesar da miña queixa á doutora que me atendeu, que mesmo me fixo espir diante deles, entregándolles só aos policiais o parte médico e minusvalorando as miñas lesións. O parte realizado noutro centro médico tan pronto saín en liberdade con cargos dá idea da violencia que empregaron na detención, deixándome unha escordadura de ombro e de pulso que me obrigaron a permanecer de baixa laboral durante 3 semanas.

E todo para que non se vexa o que está a acontecer?

Con efeito. A cámara resultou seriamente danada, ademais de mantela retida até o requerimento xudicial. A tarxeta de memoria está en mans da xuíza, aportada voluntariamente por min para que se evidencien os sucesos que estaban a acontecer no marco da detención. Obviamente, a súa denuncia foi respostada con outra pola miña parte.

A respeito diso, en que grao pode influír o aumento dos dispositivos de video e foto entre as persoas que protestan sobre esa tendencia a ocultalo todo?

O capitalismo produce toda unha serie de contradiccións que nos levan a tratar a cuestión da neutralidade da tecnoloxía. En tanto os movementos e organizacións populares se apropiaren de determinados medios e técnicas para cuestionar o sistema, crebando a lóxica imposta, a aparente democracia esváese, e calquera iniciativa de comunicación popular cun posicionamento de clase en prol dos traballadores/as será atacada con firmeza, mesmo transgredindo o tan cacarexado “estado de dereito”. Xusto na mesma medida en que as Constitucións do parlamentarismo burgués son permanentemente conculcadas cando xa non lles interesan.

Nesas constitucións está a teórica liberdade de expresión. Entón que ocorre?

Lenine dicia hai 93 anos que a liberdade de prensa será un engano mentres as mellores imprentas e grandísimas reservas de papel estean en mans dos capitalistas. Isto continúa a ser fundamentalmente así: os monopolios da información conforman a ideoloxía dominante e calquera tentativa de transgredir este modelo choca frontalmente contra os intereses das clases dominantes. Mentres isto sexa así, as respostas en forma de censura e coaccións serán maiores, e se non son quen de derrubar os medios alternativos ou contra-informativos pola vía económica ou mediante a intimidación, van directamente polos seus informadores.

Por outra banda, producindo e consumindo imaxes á velocidade que o facemos, pode ser que a propia imaxe perda forza á hora de concienciar e mobilizar?

Sen dúbida a información penetra cada vez máis na dimensión do consumo, e a multiplicación de mensaxes e de impactos contribue a relativizar as tentativas de información alternativa. Cada vez, a información consómese máis como parte da sociedade-espectáculo e do simulacro no que se pretende que vivamos. Existe umha ficcionalización da realidade, aplicando técnicas de guión cinematográfico e lugares comuns da sabedoria popular para alterar a esencia do real. A clase traballadora é bombardeada a diario com mensaxes atraintes e enganosas para lograr a auto-negación e a alienación. É así como se tenta convencer aos traballadores de que os seus intereses son os das clase dominante.

Nos grandes medios dase a sensación de que exista unha forte resignación xeral. Fora das grandes mobilizacións puntuais, percibes, pola túa actividade, un incremento da conflitividade social. Que relación garda isto coa comunicación?

Chega un momento no que a distancia entre a ficción que emana do poder e a realidade se distancian tanto, que se fai doadamente constatábel o grao de corrupción do parlamentarismo burgués e a sobre-explotación se sinte a tal ponto que os parches de morfina ideolóxico-mediática non son suficientes. É aquí onde volta aparecer a comunicación, ligada estreitamente aos procesos de toma de conciencia e xeración de ideolóxía, como parte dun proceso que vai dirixido á conquista do poder popular. Tal e como acreditamos no conceito de educación popular ou poder popular, é como plantexamos tamén a comunicación popular, como parte dun triángulo indisociábel.

MANIFESTACIÓN NACIONAL: 17 DE MAIO ÁS 12H DESDE A ALAMEDA DE COMPOSTELA

Nun país como Galiza, onde a lingua nacional permanece minorizada, deturpada e apartada de facto do poder económico -e do político, por moito que cargos públicos español falantes nos honren co seu castrapo fronte á cámara- o combate pola normalización ten por forza de ser diario, constante e orientado cara a consecución do monolingüísmo social na lingua propia. O 17 de maio, Día das Letras Galegas, non pode ser unha data ritual na que La Voz de Galicia e outros medios da prensa alleada dediquen tres ou catro páxinas íntegras ao galego entre informacións en castelán, nin pode servir para que no ensino por un día se lles recorde ás nenos e aos nenos deste país que existe unha lingua, que seguramente falan os seus avós, na que Rosalía de Castro ou Castelao -nas súas descafeinadas versións académicas- escribiron a súa obra literaria e política. Ten que ser unha data de fonda autocrítica, na que o movemento normalizador olle cara o camiño feito e avalíe os resultados, e de fonda denuncia, sinalando con precisión onde están, quen son e que intereses moven os inimigos da lingua galega: un ensino españolizado, un poder político sucursalista e un poder económico que se sinte cómodo no marco da España única, tamén no lingüístico, porque derrubar as barreiras do idioma é para a plutocracia un triunfo tan importante como as arancelarias ou de calquera outro tipo que se opoñan ao libre comercio das persoas e as cousas.

O galego corre o risco de ser minoritario, ademais de minorizado, na propia Galiza. A mocidade rexistra unhas estatísticas tan baixas de emprego habitual, e mesmo de coñecemento, que non fan estraño o descarado xesto de El Corte Inglés da Coruña de inserir os libros no noso idioma na sección de linguas estranxeiras da superficie comercial. Ese é o obxectivo, e ese é o escenario que nos deixan a quen queremos morar na nosa Terra e na nosa Lingua: sentirnos estranxeiros na nosa Patria, obxectores de consciencia nun proxecto nacional alleo, vestixios dunha época de fame e pobreza que os nosos avós deixaron atrás. O galego é o vello e pouco acorde a España. O castelán, idioma moderno, cosmopolita e non aldeán.

O Partido Popular continúa, no terceiro ano do seu goberno de destrución nacional, coa súa política castelanizante e antigalega. A unha lexislación acorde aos seus intereses -lembremos, liquidación das Galescolas, decreto do galego no ensino para equiparalo a idiomas foráneos, suborno a golpe de subvención pública a medios de comunicación onde o galego nin se cheira mentres se deixa afundir outros escritos integramente no noso idioma- suma pequenos xestos entre prepotentes e ridículos: nomeamento dunha responsábel de Normalización Lingüística do Concello de Santiago de Compostela que emprega o castelán no seu labor público, dificultades para a manifestación de hoxe na defensa do noso idioma… Todo fai parte dun proxecto meditado, nada casual e plenamente consciente: o exterminio da lingua galega.

Temos que rachar ese proxecto, vencendo no combate normalizador e demostrando á mocidade e ao conxunto do país que a nosa lingua, alén de ser a nosa, é digna, extensa e útil. Porque, aínda que non contásemos cun sistema lingüístico luso-brasileiro que nos permite comunicarnos nun espazo de máis de 200 millóns de persoas -e co que, nunha sorte que non teñen cataláns nin vascos, si contamos-, o simple feito de ser o galego creación colectiva nosa, de ser o idioma no que as maiorías sociais que ergueron e construíron este país se comunicaron de forma maioritaria ao longo de máis de dez séculos, debería abondar para que o valoricemos e o defendamos. Urxe participar nas iniciativas de defensa do idioma, empregalo no noso día a día, denunciar as políticas de quen pretenden silencialo. Urxe lembrarlle ao noso pobo que, en galego, aínda temos moito que contar.

Descarga a nosa folla axitativa

O anuncio dunha brutal suba das taxas, sumada aos sucesivos recortes no ensino, son medidas destinadas a vetar o acceso á universidade dos fillos e fillas da clase traballadora, elitizando ainda máis o acceso ao ensino. Por iso, cómpre agora máis que nunca unha contundente resposta estudanti como a que por todo o país está a organizar por todo o país a Liga Estudantil Galega, que por medio de diversas accións reivindicativas (#pechetorrecedeira, en Vigo, ou #pechefonseca, en Compostela) e un intenso labor de propaganda chama o estudantado a unha folga no ensino o dia 10, que ademais será apoiada nas ruas pola CIG.

Podes consultar toda a información sobre a convocatoria aquí.

A mocidade máis combativa de Galiza ten motivos abondo para tomar as rúas neste 1º de Maio. O capital declarou unha guerra contra a clase traballadora e o conxunto das maiorías sociais, e a ofensiva contra os dereitos laborais e todas as conquistas de dous séculos de movemento obreiro é cada día máis brutal. A unha reforma laboral máis que agresiva e insultante cómpre sumar medidas como a anunciada suba de taxas para o estudantado. A escusa da crise económica agocha un saqueo deliberado e impúdico de dereitos e bens, o desmantelamento dun Estado do Benestar xa inútil para os intereses do capital e a reconstrución dun marco de relacións laborais que camiña con terríbel firmeza cara o dos albores do sistema capitalista.

Máis dun terzo da mocidade galega non atopa traballo, forman parte dos 265.000 desempregados do noso país. Os mozos e mozas que non sofren as condicións do desemprego están sometidos á precariedade. O estudantado recibe agresións constantes e represión cando se enfronta a estas. Fronte a esta situación, nós, a mocidade rebelde, temos que erguer a cabeza e plantar cara á ofensiva. Non son palabras baleiras: xogámonos os nosos postos de traballo e condicións laborais, e os das xeracións próximas. Xogámonos un modelo social máis xusto e equitativo, en troques da sociedade ultracompetitiva, insolidaria e deshumanizada propugnada por unha plutocracia que cada día, como xa aconteceu nos anos vinte e trinta do século XX, volve proclamar con máis forza as palabras que preceden o fascismo: disciplina, orde e paz social, man dura. Vémolo nas persecucións que o goberno catalán leva a cabo contra quen na rúa se opón aos seus recortes, nos proxectos de  lei que nos retrotraen ao franquismo que o PP quere aplicar desde Madrid.

Temos motivos para a preocupación, mais tamén os temos para a esperanza. A folga xeral do 29 de marzo amosou un País vivo, unha maioría social integrada por unha forza de traballo consciente do seu poder e dereitos, disposta a reclamar na rúa o que lles negan nos parlamentos e nos consellos de ministros. Galiza foi, de todo o estado, un dos lugares onde o paro foi máis secundado: o noso pobo deu unha lección de dignidade coas manifestacións máis multitudinarias desde o desastre do Prestige. Se daquela a agresión era contra o noso medio natural, hoxe é contra o noso dereito a unha vida digna. A resposta debe ser igual de contundente, até frearmos un ataque que só pretende a nosa derrota histórica e submisión a unha sorte de nova escravitude.

Queremos secundar as mobilizacións do sindicalismo nacionalista da CIG neste 1º de maio. Foi este sindicato quen, en contraste co pactismo desvergonzado das centrais sindicais españolas, convocou en solitario xa dúas folgas xerais –a última, a do 29-M, secundada tardiamente por CCOO e UGT- e mantivo acesa a mobilización popular nas rúas da Galiza-. Como mocidade que situamos na liberación nacional e na construción do socialismo os nosos obxectivos estratéxicos, consideramos que é da man da CIG como debemos estar neste día de loita e reivindicación. Da man da expresión sindical desa parte do noso pobo que resiste, que loita e que constrúe un futuro sen explotación de ningún tipo. Da man da CIG estaremos, e animamos a estar, na folga xeral que será convocada para a primeira quincena do mes de xuño, en todas as loitas que están por vir. Ímolos frear.

Viva a Clase Obreira!

Viva Galiza Ceibe!

 >Descarga aquí a nosa folla axitativa sobre o 1º de maio<

A CIG ven de lanzar unha campaña chamando ao estudantado a mobilizarse contra os recortes no ensino e a suba das taxas saíndo à rúa no 1º de maio. Este é o texto da propaganda que a central sindical nacionalista está a difundir:

Recortes no ensino / suba das taxas
O PP QUERE UNHA UNIVERSIDADE SÓ PARA OS RICOS

En pouco máis de 100 días de desgoberno, o PP está protagonizando o maior ataque contra os dereitos e garantías da inmensa maioría da poboación, a clase traballadora. A resposta do PP ao éxito rotundo da folga xeral do pasado 29 de marzo non é a rectificación senón continuar destruíndo dereitos e recortando o gasto público social, o que profundizará a recesión económica e o noso empobrecemento.

Os Orzamentos Xerais do Estado impoñen un recorte superior a 800 millóns de euros no ensino público. Para aplicar este ataque salvaxe contra o noso dereito, o PP aumenta o ratio de alumnado por aula, despedirá miles de profesoras/es e autoriza unha suba dos prezos das matrículas universitarias.

As familias terán que pagar até un 66% máis para mandar as súas fillas e fillos á Universidade o que, na práctica, pode significar un incremento superior aos 540 €. Estamos ante a maior suba de taxas da historia e o ataque máis brutal, desde o franquismo, contra o carácter público e universal do ensino.

Cantos traballadores e traballadoras van ter un incremento do seu salario de 540 €? A maioría absolutista de Mariano Rajoy pretende expulsar da Universidade as fillas e fillos da clase traballadora para que o ensino volva ser un privilexio dos ricos e non un dereito de todas e todos.

Ao mesmo tempo que recorta brutalmente o gasto no ensino público, a dereita continúa subvencionando aos seus amigos e aos ricos. A Igrexa Católica recibirá como mínimo 11.000 millóns de euros dos orzamentos do Estado, seguiremos pagando as cacerías e excesos da monarquía e as axudas públicas a banca privada superan os 2 billóns de euros desde que comezou a crise.

Os recortes anunciados no ensino son alarmantes e intolerábeis, non podemos permitir que destrúan o froito da loita de xeracións de traballadoras e traballadores que o arriscaron todo para conquerir un mundo mellor.

1º de maio, todos e todas á rúa en defensa dos nosos dereitos

Non á ditadura do capital

>Descarga aquí o panfleto

 A Asemblea de Isca! da Coruña organiza unha charla-coloquio arredor do ecoloxismo en xeral, sobre as actitudes individuais e colectivas a respecto deste tema, e máis en particular a respecto das políticas de prevención e extinción dos incendios forestais levada a cabo pola Xunta de Galiza, todo motivado pola recente queima das Fragas do Eume.

Contaremos coa participación de Froilán Pallín, secretario xeral de ADEGA e Teresa Moure, escritora e profesora. Terá lugar o vindeiro venres día 27 de abril a partir das 20:00 horas no local da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda sito na rúa Olmos 16-18, 1º andar.

Anímate e participa!

Os colectivos e asociacións presentes, a través do seguinte comunicado, esiximos ao goberno municipal do Partido Popular a reapertura inmediata do noso faro máis emblemático, patrimonio da humanidade, fonte de atracción turística e gardián silencioso da historia da nosa cidade e da Nosa Terra que permanece pechada sen explicación clara que o xustifique logo dunha enorme campaña entre o pobo da Coruña e de todos os apoios para conseguir que fose declarada Patrimonio da Humanidade.

Do mesmo xeito pedimos unha solución ao problema dos traballadores e traballadoras que foron despedidos e despedidas e que se atopan, actualmente, cun futuro incerto.

Por este mesmo motivo facemos un chamamento ao resto de axentes veciñais, sociais, culturais, deportivos, políticos e sindicais para que o vindeiro DOMINGO 22 DE ABRIL secunden a marcha baixo o lema “POLA APERTURA DA TORRE DE HÉRCULES” que sairá ás 17:00 HORAS dende o Breogán ao pé do faro até o Pazo de María Pita.

PERCORRIDO:

COLECTIVOS PARTICIPANTES

· AVV Atochas – Monte Alto – Torre de Hércules ·

· Traballadoras e Traballadores Torre de Hércules ·

· AVV Oza – Gaiteira – Os Castros ·

· AVV O Castrillón – Urbanización Soto «Iar» ·

· AVV Agra do Orzán ·

· AVV Campo da Feira (Paiosaco) ·

· B.N.G. ·

· C.N.T. ·

· Causa Galiza·

· PSdeG – PSOE ·

· Esquerda Unida ·

· Partido Humanista ·

· C.I.G. ·

· C.U.T. ·

· U.G.T. ·

· O Sorriso de Daniel (Patrimonio Románico) ·

· Asociación Recreativa Cultural Palavea Bravú ·

· Sporting Coruñés ·

· Plataforma Monte Pindo Parque Natural ·

· Galiza Nova ·

· Comités ·

· Liga Estudantil Galega ·

· Federación de Asociacións Veciñais da Coruña e Área Metropolitana ·

· Comité de Loita Popular «Manolo Bello» ·

· C.S. Gomes Gaioso ·

· Asociación Cultural Monte da Estrela ·

· Plataforma A Coruña En Loita ·

· Zara Loxística C.I.G. ·

· Sporting Burgo A Coruña ·

· Charanga Os Charangos ·

· Peña Andamios Souto, Avda.95 ·

A nosa organización estivo presente nas concentracións que tiveron lugar onte en diversas cidades e vilas galegas para esixir responsabilidades políticas polos lumes nos nosos montes, especialmente o brutal incendio que aínda hoxe consome parte do parque natural das fragas do Eume. Así mesmo, elaboramos e difundimos propaganda en diferentes lugares do país denunciando esta desfeita ambiental.

A seguir reproducimos o comunicado feito público polo Movemento Galego ao Socialismo, que facemos propio:

Defender o noso monte é defender Galiza

Que un país coa riqueza forestal de Galiza non conte cun plano serio de loita contra o lume, que inclúa fundamentalmente labores de prevención e a posta en valor do noso monte, é un claro reflexo do papel dependente (e colonial) que se lle reserva á nosa nación. E isto non é un recurso á consigna fácil senón que basta constatar o que ocorre cos nosos ríos, dedicados en exclusiva á explotación para produción eléctrica; a nosa costa onde se eliminan trabas á construcción e ás actividades económicas agresivas; a extensión de licenzas de minas a ceo aberto en espazos protexidos como o Courel ou as Fragas do Eume; a política forestal e a eucaliptización do noso monte; a especulación urbanística ou a extensión dos parques eólicos moito mais alá do razoábel. Todo isto supón unha característica definitoria da forma en que se insire a Galiza no capitalismo europeo e estatal, cunha poderosa compoñente de fornecedora de recursos naturais que buscan o benefício económico para as grandes empresas sen ter en conta a sustentabilidade do noso medio natural nin o benestar da persoas.

Igualmente, o abandono do rural tampouco é froito dun mal endémico senón outra consecuencia provocada pola planificada desmontaxe do sector primario galego a mans do Estado e da Unión Europea, deixando milleiros de explotacións agrarias e gandeiras sen futuro, o que provocou entre outras cuestións o empioramento dos servizos e a calidade de vida, o envellecemento da poboación e como consecuencia o abandono e degradación do monte.

No caso particular do monte galego queren facer pasar o lume por unha doenza, unha desgraza inevitábel que nos golpea e que temos que sobrelevar como mellor podamos até que pasa. E a partir de aí, asumir a progresiva perda forestal como se for un rasgo da normalidade. Que cada ano asistamos á queima criminal de milleiros de hectáreas e que o goberno do Partido Popular non fixese outra cousa que recurtar drasticamente os recursos para a prevención -en 20 millóns de euros- e en extinción -7 millóns de euros- non é só froito dunha mala xestión, senón que responde a ese deseño dependente onde a xestión responsábel e a sustentabilidade dos recursos está ausente. O BNG e a CIG levan tempo denunciando estos recortes, a redución do persoal das brigadas e que practicamente se eliminasen as rozas e os labores de prevención, así como chamando a atención sobre os intereses económicos que dependen do lume.

Nese permanente desleixo agora tocoulle ás Fragas do Eume, un dos mellores exemplos de bosque atlántico da Europa, o que non é outra cousa que ser un reduto de biodiversidade frente ao monocultivo do eucalipto que degrada e empobrece os nosos ecosistemas. Este ano xa levamos varios milleiros de hectáreas carbonizadas no Xurés, no Courel, na Limia, … e non serve acusar a pirómanos nen ao tempo. Resulta curioso que neste caso fose no lugar onde se proxectaba unha polémica mina de andalucita onde se orixinou o lume.

Aqueles que defendemos un futuro diferente para Galiza, en liberdade e en pé de igualdade co resto de pobos do mundo, e onde as atividades económicas, dirixidas en función dos intereses das clases populares, sexan sustentábeis e respeitosas co ambiente temos a obriga de denunciar esta nova agresión ao noso medio e sinalar aos responsábeis políticos. Porque defender o noso monte é defender Galiza.

Especialmente agresiva é esta reforma con nós, coas mozas e cos mozos. A maioría das empresas poderán contratarnos (recibindo cuantiosas subvencións) con período “de proba” dun ano, o que quere dicir que nese tempo poderán despedirnos sen indemnización de nengún tipo e contratar a outra no noso lugar. Ademais, extenden até os 30 anos os contratos para formación e o aprendizaxe, con salarios míseros, podendo durar até 3 anos. Máis precariedade aínda nun panorama xuvenil en que calquer tipo de estabilidade laboral ou vital é case imposíbel.

Por todo o dito, a mocidade por forza ten que xogar un papel protagonista na resistencia contra os ataques, porque é o noso futuro o que está en xogo. Por iso, de novo apoiaremos, difundiremos e participaremos activamente na folga xeral convocada pola CIG o 29 de marzo. O dereito a unha vida digna no día de mañá, temos que consquistalo hoxe nas rúas. Como di o lema da nosa campaña para esta nova folga xeral, o futuro gáñase loitando. Os dereitos que conqueriron os nosos pais e avós con mobilización, combate e sacrificio, moitas veces até as últimas consecuencias, poñendo a propia vida en xogo, están agora en cuestión porque os grandes poderes ecnómicos e os gobernos ao seu servizo queren eliminalos dun golpe para poder aumentar a sua riqueza. Porén, se nos organizamos, podemos evitalo, podemos facer valer a forza da maioría social, primeiro freando os seus ataques e despois pasando á ofensiva contra este sistema capitalista baseado no lucro, na inxustiza e na dominación.

Paremos a reforma laboral!
No capitalismo non temos futuro! Construamos o socialismo!

>>Descarga o cartaz en pdf