Abel Caballero encabeza a proposta de construción dun novo centro comercial na cidade de Vigo. A administración e a promotora non facilitaron os datos concretos do proxecto pero si  os coñecemos a través dos veciños de Cabral e mediante filtracións a algúns medios de comunicación. Tratarase dunha grande superficie que suporá a expropiación de 600.000m2, o que representa a práctica totalidade do monte en man común da parroquia de Cabral. Outro caso máis de destrucción de territorio natural en favor dun modelo de ladrillo e especulación inmobiliaria. Na defensa deste gran centro comercial por parte do Concello utilízanse argumentos, aproveitandose da situación de desemprego que vive a zona, afirmando que a construcións destas grandes intalacións xeraran novos postos de traballo e un incremento da riqueza na nosa cidade. Mais todas sabemos, pola experiencia, que non haberá creación de emprego senón que se tratará simplemente dun traslado de postos de traballo de uns centros comerciais a outros, e o que si que conlervará é á destrucción de centos de postos de traballo polo peche no pequeno comercio que leva consigo a apertura destas gandes superficies. Actualmente vivimos unha situación extrema co peche de 20.000 establecementos dende o ano 2007 e unha reducción de case un 13% nas súas vendas. Mais tamén sabemos que é falsa a afirmación da creación de riqueza no noso país,outra falacia máis xa que todas as empresas veñen de fóra de Galiza e levarán todo o capital para o seu paises de orixe. Un novo centro comercial pero coa mesma situación de sempre,o empobrecimento da maioria social a cambio de enriquezerse unha gran minoría.

O pasado domingo día 19 de maio as veciñas de cabral co apoio de colectivos sociais manifestaronse contra a destrución do seu monte, pediron máis democracia interna e transparencia na decisión da venta do terreo e sobre todo información sobre o proxecto. Este domingo 26 de maio ás 9,30h na entrada do IFEVI hai convocada unha concentración con motivo da asemblea de comuneiros na que é posíbel que se decida sobre a expropiación.

Dende Isca! opoñémonos á destrución do noso terreo natural e deforestación do monte a favor destas grandes superficies de ladrillo e cemento. Tamén nos opoñemos frontalmente á construción de grandes superficies que non fan máis que afondar nun modelo caduco e defendemos o pequeno comercio, o comercio popular e de barrio e a creación de instrumentos propios para traballar a nosa terra. Nós non queremos grandes centros comerciais que traian consigo máis perda de dereitos laborais, máis precariedade e máis empobrecemento, queremos traballar e vivir dignamente na nosa terra.

O MONTE NON SE VENDE, DEFÉNDESE!

Somos conscientes de que a día de hoxe son tantas e tan diversas as agresións que o sistema dispón contra as clases populares, que pode parecer a da lingua unha batalla en suspenso. Porén, non debemos deixarnos enganar, o españolismo non descansa e a situación de crise económica e social que eles orquestraron e da que somos vítimas non deixa de estar acompañada dun constante ataque contra a nosa lingua. Así, continuas medidas regresivas como o borrador da nova lei de educación, a LOMCE, combinan a vontade mercantilizadora dos servizos sociais coa vontade de uniformar a lingua e a cultura das nacións sen estado sob o castelán e os valores do españolismo máis rancio.

Diante deste escenario, só nos queda a mobilización para confrontar a estratexia exterminadora do españolismo e recuperar os dereitos perdidos para axiña exixir os que nos permitan camiñar cara o horizonte estratéxico da hexemonía social da lingua galega. As nacionalistas pulamos pola lingua e a cultura galegas todos os días do ano, usándoa, reivindicando os seus dereitos e conquistando espazos de uso. Por iso, o vindeiro 17 de maio sairemos ás rúas de Compostela para facernos escoitar, apoiando a manifestación convocada pola plataforma Queremos Galego que sairá ás 12:00 da Alameda de Compostela. Únete e berra con nós: na Galiza, en galego!

Dentro das múltiples batallas que temos abertas como mozas revolucionarias e feministas está a de reivindicar que a violencia contra as mulleres non é só física e que precisamente o patriarcado estruturou socialmente a violencia contra as mozas mediante un proceso de invisibilización das súas agresións, facendo que se naturalizasen até o punto de que o día a día no que vivimos, traballamos, estudamos, nos relacionamos e combatemos non convida a cuestionalas, facéndoas aínda máis perigosas ao non ser identificadas e, moito menos, cuestionadas para ser mudadas.

O feminismo ensínanos permanentemente a necesidade de aprender unhas das outras, de escoitar para analizar, cuestionar e transformar aquilo que nos somete. Por iso, desde Isca! convocamos este encontro formativo* coa pretensión de, entre todas, mellorar o noso coñecemento sobre a violencia simbólica e aquilo que Luis Bonino denominou micromachismos. Cremos que as mozas, lonxe dos aparentes avances nas xeracións máis novas, sufrimos constantemente este tipo de agresións no noso cotián e é preciso sermos conscientes de que as padecemos para identificalas e así combatelas e traballar para eliminalas, desde o individual e o colectivo, sumando esforzos na batalla de erradicar progresivamente todas as manifestacións da violencia de xénero e do sistema patriarcal.

*Este encontro celebrarase o vindeiro 17 de maio a partir das 16:30h no local nacional do MGS [Avenida de Castelao, 30, baixo] e está aberto e a quen quixer participar, mais por cuestións organizativas, se queres asistir precisamos que nolo comuniques no correo info@iscagz.org

As mocidade independentista e comunista defendemos un modelo de ensino público, de calidade, integramente en galego e baseado na realidade do noso país, sen modelos nin linguas importadas; un ensino no que o estudantado teña dereitos e participación real e no que se invistan recursos para a súa mellora. Sabemos que o ensino é básico para a formación de persoas críticas e libres, clave para que as clases populares poidamos avanzar na nosa loita pola igualdade de oportunidades e dereitos, por iso é unha ferramenta tan perigosa para o poder e por iso hai quen busca desmantelalo e poñelo ao seu servizo. Isto é o que pretenden impoñendo a LOMCE, unha lei reaccionaria, españolizadora, privatizadora, clasista, antipedagóxica, antidemocrática, patriarcal e confesional.

Como xa temos analizado, sobran os motivos e diante deste novo ataque só nos resta denunciar a situación e mobilizarnos até revertela. Por iso, abranguemos o traballo de axitación social para esta convocatoria dentro da campaña xeral por un futuro digno na nosa terra, porque o ensino é un dos piares básicos de calquera sociedade e non podemos permitir que continúen coa estratexia de privatización e mercantilización do ensino nin que o convertan nunha ferramenta máis de dominación ideolóxica para as coordenadas da dereita máis españolista e católica. Para unha Galiza con futuro é fundamental un sistema educativo de noso e cos principios que defendemos desde o nacionalismo e a esquerda transformadora, por iso, este 9 de maio, toda a mocidade rebelde debemos saír á rúa canda as organizacións estudantís e sumarnos na súa loita: Paremos a LOMCE! Por un ensino en galego, público e de calidade!

No acto abordaranse os seguintes temas:

• A recuperación da memoria desde a perspectiva da militancia patriótica e revolucionaria.
• Recuperar a memoria nacional: poñer en valor feitos e achegas históricas como ferramenta de construción nacional.
• A memoria das vítimas e as políticas da memoria: verdade, xustiza e reparación.
• Combater o españolismo e o fascismo, a importancia da simboloxía.

Participa!

Hoxe, unha vez máis, queremos mandar a nosa solidariedade e apoio máis grande a Euskal Herria e sobre todo a toda a mocidade vasca. Entendemos a solidariedade internacionalista coma unha obriga entre os pobos e é precisamente o que queremos subliñar. Neste mundo que está en crise, a solidariedade internacionalista dános as ferramentas para construír un mundo máis xusto e digno. É con estas ferramentas coas que conseguiremos defender os dereitos de todas as persoas.

 A mocidade estivo, está e terá que estar na primeira liña de loita e polo tanto, sabemos que estaremos no punto de mira dos Estados. Por iso, parécenos imprescindíbel amosar a nosa solidariedade a todas as camaradas que se atopan no mundo.

 En Euskal Herria saben perfectamente que a estratexia represiva do Estado español non ten límites. A persecución contra a mocidade vasca non cesou e desta volta a Audiencia Nacional, filla predilecta do franquismo, ordenou pechar a páxina web de ERNAI por “enaltecemento do terrorismo” ou simplemente por poñer a foto do preso político vasco asasinado Xabier Lopez Peña.

 Neste novo ciclo político aberto en Euskal Herria, o pobo vasco ten dado pasos importantes para a resolución do conflito. Así, esiximos aos Estados español e francés que poñan fin ao bloqueo e que dean pasos cara a normalización política. Para conseguir a paz é preciso que cesen todas as medidas de excepción contra a mocidade vasca, que se poña fin a todos os xuízos políticos e que todas as presas políticas vascas sexan postas en liberdade, xa que son unha consecuencia do conflito político. Dito isto, queremos aplaudir o compromiso claro de Ernai para seguir traballando neste aspecto.

 Parécenos inaceptábel que nun Estado supostamente “democrático” non se respecte a liberdade de expresión e polo tanto, quen firmamos este texto esiximos:

• Que se volva poñer en marcha a páxina web de Ernai

• Que cese a persecución contra todas as mozas revolucionarias vascas

• Que se respecten todos os dereitos civís e políticos de Euskal Herria

 NON Á REPRESIÓN!

A MOCIDADE SEGUE ADIANTE!

#Ernaiaurrera

Un exemplo paradigmático desta situación é o que acontece co emprego, nomeadamente co xuvenil. Así, no mes de abril do 2013, as cifras de desemprego galegas alcanzaron as 287.400 persoas e, en concreto, a cifra para as menores de 25 anos supera xa o 50%.

Demóstrase así que a resposta neoliberal do poder diante da destrución do emprego non serviu para frear esta tendencia, senón para acelerala. Así, tal e como ten denunciado o sindicalismo de clase e organizacións como a nosa, as sucesivas reformas laborais aprobadas nos últimos anos contribuiron unicamente a rebaixar os dereitos sociais da clase traballadora, empeorar as súas condicións e a abaratar o despedimento. Todo isto acompañado dunha dinámica na que se inxectaba diñeiro aos bancos que nos endebedaron no canto de destinar os recursos a crear emprego. Non contentos con isto, nos últimos meses o goberno de Rajoy vén de aprobar modificacións lexislativas que institucionalizan a precariedade e a temporalidade laboral da mocidade, máis alá aínda do paso atrás que supuxeron as sucesivas reformas laborais do PSOE e do propio PP. Como exemplo, as últimas medidas tomadas polo goberno central autorizan ás empresas á contratación laboral de menores de 30 anos con salarios inferiores aos 500€ e en moitos casos sen dereito á prestación de desemprego e a cambio éstas contarán con importantes axudas e ingresarán menos cartos na Seguridade Social. Que tipo de vida minimamente autónoma pode desenvolver un mozo/a cun emprego nestas condicións?

A consecuencia máis extrema: a emigración

Segundo os datos do INE, nos últimos 4 anos perdéronse 77.164 habitantes de entre 15 e  35 anos, supoñendo un grave descenso nun intervalo de idade onde se perde moita poboación sen causas biolóxicas, aumentando drasticamente a poboación vexetativa. Cal é a orixe disto? é evidente que a causa principal desta perda de poboación xuvenil se debe á lacra da emigración, saída obrigada que cada vez teñen que coller as mozas e mozos galegos ao non teren alternativas de futuro no seu país.

O 1 de xaneiro do 2013 na suma das catro provincias administrativas vivían legalmente 2.763.499 persoas, un 0,6 % menos que á mesma altura do 2012,. Isto demostra que a Xunta minte e que a perda e o envellecemento da poboación son unha constante para o noso país, un problema ao que o seu goberno incapaz non fai fronte. A emigración é un factor preocupante de por si para calquer país, pero se ademais analizamos o perfil desta masa migratoria a preocupación só pode aumentar, xa que se trata dunha emigración con risco de permanencia, pois as voces expertas en demografía sinalan que boa parte da mocidade que marcha do noso país ten poucas posibilidades de volver. Dunha banda, marchar a idades temperás favorece asentarse noutros lugares e tecer vínculos que freen o regreso. Doutra, estamos vendo como cada vez hai menos posibilidades de retornar ou de ficar, xa que un país cada vez máis empobrecido coma o noso ofrece cada vez menos posibilidades de futuro. Debemos denunciar esta situación, xa que ademais do dereito a traballarmos na nosa terra e en condicións dignas, hai que sumarlle as consecuencias irreversíbeis que terá o éxodo xuvenil masivo se non lle poñemos freo.

Para nós, a mocidade galega, os gobernos da dereita están implementando un ataque sen precedentes e perfectamente planificado para empobrecernos e precarizarnos cada vez máis, obrigándonos a coller a maleta. Por iso, a mocidade independentista acreditamos en que para mudar esta situación é fundamental que poidamos decidir, xa que a meirande parte destas políticas destrutivas veñen ordeadas desde Europa e España. Por iso, o dereito de autodeterminación é para nós unha reivindicación fundamental para decidir o noso futuro, para escoller sobre a nosa economía e que a clase traballadora sexa quen arbitre o seu destino, sen subordinacións aos poderes financeiros. Queremos soberanía para decidir o noso futuro e xestionar os nosos recursos, poñéndoos ao servizo das clases populares para demostrar que existe unha alternativa que combate a desigualdade social: o socialismo.

Diante do éxodo xuvenil e do aumento do desemprego, debemos responder radicalmente e deixarlles claro que non nos van botar fóra tan doadamente. Abondan razóns para rebelármonos. Desde Isca! acreditamos na loita anticapitalista e comunista como a única capaz de derrubar un sistema inxusto para construír outro alternativo, o socialismo. Desde o espazo ideolóxico soberanista do que facemos parte son moitas as loitas políticas, sindicais, estudantís e xuvenís na que son precisas máis mans para tecer esas alternativas. Diante do estado de agresión permanente á mocidade só cabe que respondamos coa organización, coa mobilización, coa rebelión!

Non podemos permitir que nos boten fóra da terra, que se vaian @s responsábeis da crise!

>Descarga en pdf

É tempo de organizarse e de loitar sen medo por un futuro digno para a mocidade, e iso pasa necesariamente non por parches ou remendos no sistema, senón por romper de raiz con todas as estruturas de dominación: España, o capitalismo e o patriarcado. Para iso cómpre unir cada vez máis loitas e tecer resistencias no camiño dun proxecto transformador global que na nosa nación pasa pola conquista de independencia nacional como única vía viábel de saída do capitalismo, a construción do socialismo e o fin de toda opresión.

Esta campaña pretende ser a nosa contribución para avanzar cara a eses obxectivos respondendo desde xa á abafante realidade coa que se atopa a mocidade galega.

Esta sublevación, que comezou en Lugo, espallouse logo a Compostela, Pontevedra e Vigo. Constitúense Xuntas Revolucionarias en todas as cidades e en moitas localidades, suprimindo as Deputacións Provinciais. O 15 de abril confórmase en Compostela a Xunta Superior do Goberno de Galiza, que toma unha serie de medidas de carácter económico e militar que permitan a este novo poder exercer a soberanía. O 17 de abril editan o primeiro número do xornal Revolución, que declaraba expresamente:

“[...] Galiza, arrastrando até aquí unha existencia oprobiosa, convertida nunha verdadeira colonia da Corte, vai a erguerse da súa humillación e abatemento [...]”

Este novo poder en construción ficou esmagado militarmente polo exército español na cruenta batalla de Cacheiras (23 de abril), repregándose o exército rebelde ao mosteiro de San Martiño Pinario, na cidade de Compostela, onde finalmente se renderon ao quedaren sen munición. Os 56 prisioneiros que se efectúan son levados á Coruña e axustizados en Carral. O día 26 de abril foron fusilados contra os muros da igrexa de Santo Estevo de Paleo o xeneral do “Exército Libertador de Galiza” Miguel Solís, o comandante Víctor Velasco, e os capitáns Manuel Ferrer, Jacinto Daban, La Infanta, Fermín Mariné, Lloréns, Sánchez, Márquez, Martínez e Valero. A cidade de Lugo, onde seguían a resistir uns 4.000 efectivos, non se rende até o día seguinte.

Nestes momentos nos que a institución monárquica está demostrando a súa falta de lexitimidade, a súa verdadeira face antidemocrática, é o momento de recordar que na Galiza o movemento político de liberación nacional xa ten unha longa tradición republicana e revolucionaria, de loita contra a opresión colonial de España, independentista, forxada ao longo da historia. Por este motivo quixemos facer memoria deste acontecemento e relacionalo coa reivindicación actual dunha República Galega independente. Opoñémonos á monarquía española porque somos independentistas, porque rexeitamos a dominación española; porque con España non temos futuro; porque temos un proxecto para este país, erguémonos hoxe, pola República Galega, un estado independente no que construírmos o socialismo.