Sendo organización de mozas e mozos, non podemos mias que constatar como se cumpren moitas das denuncias que temos feito respeito a unha relación fatal entre a mocidade empregada: precariedade, temporalidade e baixos salarios combínanse para facer da xuventude un dos sectores sociais mais golpeados nesta crise. En só 2 anos, de 2007 a 2009, o paro xuvenil (18 ao 30 anos) chegou a duplicarse, pasando de 31.000 a 62.000 mozos e mozas en paro, con unha taxa oficial de desemprego do 10,5% ao 23%, xa que tamén baixou o número de mocidade ocupada. A diferenza cos datos xerais é significativa: no mesmo periodo o total galego pasou de 8,4% a 12,2%.
Porén, sendo a mocidade extremamente vulnerábel, sabemos que tamén a nós nos afectarán todas as medidas que se queren implantar para que sexamos os traballadores os que paguemos a crise.

Hoxe, unha vez pasado o pánico inicial entre as clases dominantes, o capital pasa á ofensiva descarada. Se antes para xustificar o saqueo de fundos públicos e a socialización das perdas a patronal española pedía mesmo unha “paréntese na economía de libre mercado”, hoxe as directrices son xa o ataque directo á clase traballadora e os nosos direitos para pagarmos nós a crise creada por eles, iso si, baixo a roupaxe de que “desta só saimos entre todos” e os “sacrificios compartidos”, ainda que os beneficios das 35 maiores empresas cotizantes do IBEX-35 fose en 2009 de 42.000 millons de euros: Banco Santander, Telefónica, Acciona, Gas Natural, ACS… ganaron ainda máis que en 2008.

Así temos que entender as propostas do goberno español do PSOE, sempre obediente aos ditados dos seus socios do capital e da UE: moderación salarial nun vergoñento pacto asinado por UGT, CC.OO. e a patronal, incumprimento do aumento do salario mínimo, aumento obrigatorio da idade de xubilación e amagos de incremento da idade do cálculo; propostas de contratos con menor protección, contención do gasto público, etc. O PP, no goberno en Galiza, segue na mais absoluta parálise, e Galiza xa destrue emprego a maior ritmo que o Estado. Ademais, as receitas desexadas para esta crise son as mesmas que as que aplica o PSOE, aplicadas mais rapida e profundamente.

Temos que sair da crise, mais non nesa dirección. Precisamos actuacións na liña defendida no documento “Políticas para saír da crise” da CIG: aumento do gasto público: reforzamento dos servizos sociais de dependencia, sanidade e educación públicas, financiados a cargo dun IRPF maior para os mais ricos, impostos sobre grandes fortunas, gravame das SICAV, luita contra a fraude fiscal… Ademais manter e mellorar as pensións (as mais baixas do Estado) e a protección por desemprego, actuar con rigor en propostas de ERE´s, respeitar a causalidade na contratación temporal…

Son muitas as medidas para aproveitar a crise para reforzar a clase traballadora galega, e para mostrar unha saída: unha alternativa cara o socialismo. Temos que traballar para reforzar organica e ideoloxicamente a clase obreira galega, as organizacións dos traballadores galegos como a CIG e traballar nunha alternativa política cara a soberanía e o socialismo. De Isca! apostaremos con todas as nosas forzas nesa vía, porque a mellor homenaxe a Amador e Daniel será a vitoria!

 Descarga: Rebater 10 de marzo

Mobilizacións convocadas pola CIG:

• A Coruña: Ás 20:00 horas da Praza da Palloza
• Compostela: Ás 20:00 horas da Praza Roxa
• Lugo: Ás 20:00 horas da Ronda da Muralla (local CIG)
• Ferrol: Ás 20:00 horas da Avda de Esteiro (local CIG)
• Ourense: Ás 20:00 horas, do Pavillón dos Remedios
• Pontevedra: Ás 20:30 horas da Praza da Ferrería
• Vigo: Saída ás 20:00 h da Vía Norte

O Día Internacional das Muller Traballadoras naceu hai 100 anos da man das mulleres socialistas, comprometidas co combate diario do patriarcado e coa construcción dunha sociedade máis xusta e igualitaria, incansábeis loitadoras por outro sistema económico superador da opresión capitalista e por unha alternativa feminista para unha sociedade que relegaba e relega as mulleres a un plano secundario sometidas sempre ao mandato social do rol que o sistema lles impón.

Cen despóis de que Clara Zetkin alzara a súa voz en nome de milleiros de mulleres para reclamar unha data que lembre ao conxunto da sociedade que loitamos cada día para acadar os dereitos que nos corresponden as mulleres temos conseguido moitos logros no camiño da nosa liberación e da superación da opresión patriarcal, temos garantido o voto en igualdade con respecto aos homes na práctica totalidade de países do mundo, no Estado Español e a Galiza temos leis contra a violéncia machista, leis de conciliación familiar, leis que regulan o aborto, acordos sociais para o acceso das mulleres a postos de significación pública, gobernos paritarios, listas cremalleiras… para algúns e algunhas iso semella ser abondo para declarar a consecución da igualdade entre homes e mulleres.

As mulleres socialistas sabemos, como sabían Clara Zetkin e as súas compañeiras, que non acadaremos a nosa liberación mentres vivamos nun sistema como o capitalista que sublima as relacións de poder (económico, social, sexual, etc) e a opresión sobre a nosa clase, os nosos corpos, a nosa sexualidade e a nosa identidade. Sabemos que ser feminista é ser anticapitalista, antiimperialista e marxisma pois só poderemos ser libres cando todas as mulleres o sexan, cando toda a nosa clase o sexa, cando todas e todos sexamos libres da toda explotación

Queremos ser libres nunha Galiza ceibe, queremos ser iguais nun sistema máis xusto e sabemos que non podemos pensar que só coas leis e os grandes ou pequenos avances que imos conseguindo no capitalismo as mulleres conseguiremos superar a nosa situación de opresión de xénero e clase.

É que por iso que dende Isca! volvemos apostar neste 8 de Marzo por combater o sistema para construir alternativas e construir alternativas para defender os nosos dereitos. Queremos construir o socialismo e acreditamos en que só o conseguiremos construindo ao tempo un feminismo forte e reivindicativo.

Descarga: Rebater - 8 de marzo: Combater o patriarcado, construir o socialismo

ACTOS DA MARCHA MUNDIAL DAS MULLERES na GALIZA:

Ourense

Luns, 8 de Marzo

Obradoiro ás 17:30 hrs.

Praza Maior

A Coruña

Luns, 8 de Marzo

Festa de celebración do movemento feminista

de 12:00hrs ás 20:30hrs

Praza das Conchiñas

Vigo

Luns, 8 de Marzo

Manifestación ás 20:00 hrs.

Desde a Praza de Portugal

Compostela

Luns, 8 de Marzo

Manifestación ás 20:30 hrs.

Desde a Praza do Toural

Ferrolterra

Luns, 8 de Marzo

Concentración ás 20:00 hrs.

Cantón de Molíns (Ferrol)

Pontevedra

Luns, 8 de Marzo

Concentración ás 20:30 hrs.

Praza 8 de Marzo

O día 11 terá lugar unha mesa redonda no Ateneo as 20:00h na que intervirán:

Etelvino Blanco - Secretario Xeral da CIG Ourense
Enrique Vieitez - Deputado do BNG
Rocío Sampayo - Responsábel Nacional de Emprego de Galiza Nova

O tema central será a crise económica e as alternativas que fronte a esta propoñen a CIG, o BNG e Galiza Nova.

O día 12 de marzo terá lugar no Trampitán (Praza Maior) as 23hr unha actuación musical de Roberto Sobrado para fechar estes días de debate e mobilización. Noite na que se sorteará unha cesta de productos galegos.

Galiza Nova Ourense convida a todas as mozas e mozos ourensáns a participar destas xornadas de loita contra a crise e o sistema e de reivindicación da clase obreira galega.

Unha vez máis o estado español comandado polas forzas do sistema elabora unha lei á marxe do pobo excluíndo do proceso aos movementos feministas que historicamente veñen reclamando este dereito para as mulleres e o seu acceso libre e gratuíto na sanidade pública con todas as garantías. Unha vez iniciado o proceso de elaboración desta Lei, sempre baixo as coordenadas do sistema patriarcal, a intención das forzas do sistema foi dotalo dunha pretendida etiqueta de progresista e avance na consecución dos dereitos para así manter o status quo e impedir un avance real de dereitos.

Os sectores máis reaccionarios do estado coa Igrexa en cabeza, que non dubidou en saír as rúas para reclamar que non se conceda as mulleres o dereito ao aborto libre e gratuíto, as organizacións provida que defenden a incapacidade da muller para decidir conscientemente sobre o seu corpo e a súa vida e as clases dominantes que de man do capital practican a súa hipócrita moral de abortos no estranxeiro ou en clínicas privadas, exercen máis unha vez da man do goberno “progresista” do PSOE de ferramenta de opresión das mulleres.

Dende Isca! defendemos o dereito ao aborto libre e gratuíto na sanidade pública como un dereito inalienábel das mulleres que non pode ser tutelado nin condicionado a ningunha decisión externa que non sexa a da propia muller que, libre, consciente e unicamente baixo o seu criterio, decida ou non interrumpir o seu embarazo. Por iso, tras unha análise dos pretendidos avances que esta Lei propón para as mulleres non podemos máis que manifestarnos contra o discurso do sistema e destas clases dominantes sobre o presunto avance que supón para os dereitos das mulleres esta formulación da Lei do Aborto.

Apuntamentos para a crítica.

- Participación do movemento feminista na elaboración da Lei. O que podía ter sido un importante proceso de diálogo co movemento feminista para a elaboración dunha lei de verdadeiro consenso entre as institucións e as activistas ficou, como era de esperar, nunha marxinación por parte das institucións dos colectivos e activistas en favor dun discurso baseado na medicalización do proceso e as respostas dende os resortes do sistema. Unha vez máis o PSOE preferiu falar cos colectivos antiabortistas de cara a explicarlles unha lei amábel e covarde no canto de tecer relacións co movemento feminista para apostar por unha transformación e un avance real na lexislación sobre o aborto no estado español.

- A identificación da saúde sexual das mulleres coa reproducción (O nome da Lei e: Lei de Interrupción Voluntaria do Embarazo e Saúde Sexual e Reprodutivas), claramente igualadas ao tratarse na mesma lei na que se trata a interrumpción do embarazo supón seguir limitando os dereitos sexuais e reprodutivos das mulleres e insistindo no discurso patriarcal do sistema que centra a vida afectiva e sexual das mulleres e os dereitos que destas derivan nas políticas reprodutivas e de control da maternidade.

- O prazo das 14 semanas de aborto libre supón que calquera decisión a respeito da interrumpción do embarazo a partir deste prazo podería considerarse delito de non contar co beneplácito dos médicos. Este prazo trae canda si unha gran inseguridade xurídica xa que calquera pode denunciar a unha muller que a partir das 14 semanas decida interromper o seu embarazo se considera que nese caso o aborto non cumple os supostos estabelecidos a partir desta data.

- O anteproxecto contempla a interrumpción do embarazo até a semana 22, cando dous expertos ditaminen que existe grave risco para a saúde da nai ou graves anomalías no feto. Mas a partir da semana 22 só poderá interromperse o embarazo se os médicos, distintos dos que realicen a intervención, ou un comité clínico, ditaminan unha enfermidade grave ou incurábel para o feto, non se menciona á muller neste suposto. A partir da semana 14 desaparece o dereito a abortar libremente e pasan a ser os médicos ou comités clínicos os que determinan os criterios e a posibilidade de interrumpir o embarazo.

- A partir das 22 semanas as mulleres fican desprotexidas e poden ser perseguidas por realizar unha interrupción do embarazo. Hoxe en día un dos supostos de despenalización do aborto permite abortar, sen límite de tempo, en caso de grave risco para a saúde física ou psíquica da muller. A proposta de lei é, por tanto, un atraso neste sentido e presenta incluso maior indefensión da muller que a actual despenalización.

- Fixa tres días de reflexión cando unha muller manifesta o seu desexo de abortar e indica que durante este tempo a muller debe recibir información por escrito das axudas de apoio á maternidade. Isto é un ataque frontal á autonomía da muller e vén a cuestionar a capacidade desta para decidir e, incluso, os procesos que a levaron a esa decisión. Acaso unha muller non toma por si mesma un período de reflexión antes de tomar a súa decisión? A lei pretende estabelecer e legalizar o feito de forzar as mulleres a ser informadas sobre as axudas á maternidade e non sobre unha elección libre e consciente sobre o seu corpo.

- Dende os 16 anos, a lei acabará por dispor que, agás en casos nos que a situación familiar o impida, as menores de 16 anos que queiran abortar terán polo menos que informar a un dos seus proxenitores ou titores legais, aínda que a decisión sexa da muller embarazada. Isto limita o aparente avance que supuña recoñecer a autonomía de que a partir dos 16 anos as mulleres poidan tomar a decisión libremente. Informar a terceiras persoas implica unha presión implícita ou explícita sobre a decisión da menor pois esta pode estar sometida a dependencia económica e familiar, sexa ou non nun entorno de presión directa sobre a súa decisión.

- O Aborto non desaparece do código penal pois seguen a existir casos nos que se pode considerar delito abortar. Porén suavízanse as penas para as mulleres e endurecense os castigos para os profesionais médicos. Isto supón por un lado, ao permitir a obxeción de conciencia, que a persecución aos profesionais poida incrementar esta obxeción pois xera presións e situacións de indefensión, e por outro que o aborto siga a ser un delito aínda que só nalgúns casos. Nomeadamente a partir da semana 22 esta situación é un claro atraso a respecto da actual despenalización.

- A nova lei do aborto recoñecerá o dereito á obxeción de conciencia dos profesionais sanitarios directamente implicados na interrupción do embarazo, como son os cirurxáns e os enfermeiros e enfermeiras. Así pois seguimos sen ter garantías de poder exercer un dereito fundamental (mais limitado ás primeiras 14 semanas) e sen unha regulación que impida que unha muller poda ver conculcado un dereito pola obxección de conciencia dun profesional implicado no proceso. A lei fala de garantir a intervención cirúrxica pero non de impedir a obxeción abrindo a porta a situacións de parálise en aquelas situacións na que o investimento en recursos humanos sexa escaso e non se consiga garantir máis dun profesional capacitado para a intervención, situación nada imposíbel no estado actual do sistema sanitario en mans da dereita reaccionaria e antiabortista no noso país. A obxección deberá facerse por escrito e de maneira individual para evitar as “obxeccións colectivas” de todo un hospital e para garantir a práctica de abortos nos centros públicos. Este é un tímido avance a respecto da situación anterior na que a obxección de conciencia do xefe de servizo imposibilitaba ao resto de profesionais para realizar a intervención. Un tímido avance que segue sen garantir por completo o dereito dunha muller a que se lle realice a interrupción voluntaria do embarazo.

- Educación sexual nos colexios, que se ninguén o remedia ficará ligada necesariamente á reprodución pois quen fai a lei sitúaa neste plano de discurso.

Destes apuntamentos e a súa análise concluímos que malia as propostas que inspiraron o proceso de elaboración desta lei (propostas levadas ao parlamento do estado en repetidas ocasións polo Bloque Nacionalista Galego e Esquerda Unida) o PSOE volveu facer gala da súa covardía en materia de feminismo persistindo no discurso patriarcal do sistema no que a sexualidade está ligada á reprodución e os dereitos das mulleres supeditados a toda unha serie de trabas morais e burocráticas que o sistema se afana en preservar incluso mediante unha pretendidamente progresista Lei do aborto.

Unha vez máis as mulleres vemos nominalmente recoñecidos uns dereitos que logo se nos nega poder exercer plenamente a través de leis tramposas que lonxe de avanzar e achegar a nosa emancipación moldean o discurso ao sistema perpetuando a nosa opresión.

Ligazóns relacionadas:

Impulso organizativo do Movemento Galego ao Socialismo tras o seu Encontro Nacional

Resumo das conclusións do Encontro nacional do MGS “Da teoría para a práctica”

Discurso de Antolín Alcántara na clausura

Hoxe temos un bo exemplo na vila de Celanova, onde o seu rexedor Antonio Mouriño –ao máis puro estilo Manuel Fraga coa Cidade da Cultura no Monte Gaiás- semella ter soñado con privatizar o patrimonio histórico-cultural, creando un Hotel-Monumento no mosteiro benedictino erixido a mediados do século X polo pacificador do Reino de Galiza (San Rosendo), e cedido á xestión do Concello para o seu uso público tras a desamortización de Mendizábal. Este proceso pasa por desaloxar da actual localización o Centro de Ensinanza Secundaria, un centro social da 3ª idade, o salón de actos municipal, salas de conferencias e exposicións, dependencias de diversos usos, etc…
Celanova conta con si mesma unha vez máis para non perder o que é seu. A vila naceu e medrou a carón do mosteiro, e os veciños organízanse unha vez máis para que unha puxa non o poña en mans, coma naquel ano de 1836, cando se creou o Concello de Celanova e este fíxose partícipe do sentir e as necesidades reais do pobo e se enfrontou ao poder do estado. Un grande traballo de loita fronte a Administración Xeral de Bens Expropiados e fronte ao Xefe político en Ourense, defendendo que o mosteiro tiña que pasar a mans do pobo e acoller os servizos básicos para a vida da comunidade. E o pobo daquelas non perdeu o que é seu.

Ante a axitación social que todo este tema ergueu, un movemento cidadán unificado na “Plataforma pola Defensa do úso Público do Mosteiro” (http://ensinomosteiro.blogspot.com/ ) creada por diversas asociacións e organizacións de toda condición e ámbitos de actuación, a barbarie especulativa non tivo reparos en empregar fondos públicos para contrarrestar o xaque mate argumentario no que está envolta. O envio por correo postal a todas as veciñas e a todos os veciños de Celanova dun bando informativo a dobre folio cos argumentos cos que o Alcalde pretende xustificar a construción dun hotel de luxo, céntranse na difamación e na mentira sobre a situación das dependencias do centro de ensino. Na batería de argumentos está recollida a falsa realidade dun centro que non recolle solucións arquitectónicas de accesibilidade e a dun centro que non é idóneo para o ensino. Nos argumentos recolle que “para deselvolver un proxecto turistico global en Celanova” é unha necesidade este hotel.

Máis o que non se entende é como se xustifican por parte do rexedor de Celanova diversas actuacións ao longo destes anos á marxe das demandas da veciñanza. Como se vé quen de xustificar obras realizadas durante a súa xestión e capricho, de enorme cuantía e sen servizo para o pobo, e que cos proxectos presentados por el mesmo perden sentido? Hoxe en día Celanova semella construirse en cartón-pedra, xa que chea de obras conclusas, con servizos duplicados, mais non inaugurados (e sen viabilidade nin necesidade) non dispón do servizo público destas obras, nin ten as infraestructuras demandadas abertamente polos veciños durante os últimos 20 anos.

Todo esto amosa a improvisación da especulación coa que nos (des)goberna a dereita en moitos dos concellos máis pequenos do noso país. Nesta vila, mesmo na comarca, escenificanse a dramática traxectoria do descenso e despoboamento do rural ao longo das últimas décadas, a escaseza case total dun emprego “non público”… e as escasas ou mesmo nulas políticas desenvolvidas para ivertir esta situación. Semella que por excelente utilidade a dereita mantén e mesmo potencia un sistema neofeudal nestes eidos, xa que a xente ten que exiliarse ás cidades, e moitas veces do noso país, para procurar emprego cando non se humilla a renderlle pleitesía á señora Alcaldesa ou ao señor Alcalde de turno para un precario emprego no concello…

Co gallo da presidencia da Unión Europea que ostenta o primeiro semestre deste ano o Estado Español, a pasada semana celebrouse na cidade da Coruña unha cimeira de Ministros europeos de trasporte, os días 12 e 13 de febreiro. Isto supuxo a toma da cidade polas forzas represivas, nun desmesurado despregamento sen precedentes que creou durante os días previos un clima constante de intimidación á cidadanía.

Desde Isca! quixemos mostrar o noso rexeitamento á celebración dun evento destas características na cidade en esencia por dous motivos:

En primeiro lugar, como organización que loita pola liberación nacional e social da Galiza, opoñémonos ao modelo económico e social que encarna a UE e que se demostra cada día máis erróneo e obsoleto, así como á concepción dunha UE que nega sistematicamente os nosos dereitos colectivos como pobo, como por exemplo á nosa autodeterminación.

Por outra banda, consideramos un auténtico insulto á sociedade galega (e especialmente á mocidade) o feito de que veña a celebrarse esta cimeira a unha cidade na que o transporte público se caracteriza pola súa escaseza e precariedade. O transporte público digno e de calidade é unha das reivindicacións históricas do nacionalismo. Todos os concellos do país, e concretamente da comarca da Coruña, deben ter a garantía de non seren esquecidos no que a medios de transporte público se refire. E cando esta garantía non existe, é a mocidade quen leva a peor parte desta precaria situación: o trasporte universitario intercomarcal carece case completamente de liñas específicas que conecten os diferentes puntos da comarca cos campus e as poucas conexións que hai, non teñen unha frecuencia razoábel. Denunciamos tamen a falla dun tren de proximidade co progresivo desmantelamento dos pequenos apeadoiros. Resulta incomprensíbel como o goberno do estado gasta millóns nun proxecto como o Tren de Alta Velocidade mentres que as liñas comarcais ou de cercanias que deberian vertebrar as comunicacións entre as aldeas, vilas e cidades do País fican no esquecemento.

É por iso que desde Isca! distribuimos pola cidade diverso material propagandístico opóndonos á celebración desta cimeira, e reclamando máis unha vez máis un transporte público digno e accesíbel a todas e a todos, na nosa cidade e no noso país.

Os tres militantes da nosa organización xulgados por presuntamente arrincaren as plantas do adorno floral que formaba un topónimo deturpado na entrada da cidade da Coruña foron finalmente condenados a pagaren unha multa de 120€ cada un/ha e unha indemnización ao Concello de 200€.

Esta condena, ainda sendo inaceptábel, é moi inferior á petición inicial da fiscalía, que elevaba a petición de multa e indemnización a a preto de 5000€ cada unha, ademais de solicitar un ano e medio de cadea para cada un dos catro procesados. Chama a atención tamén que a sentenza fose publicada na prensa antes de que os propios acusados a coñecesen.

Os nosos militantes negarons os feitos dos que eran acusados durante o xuizo, pero amosaron o seu apoio á reivindicación do topónimo lexítimo frente a teimosía españolista do ex-alcalde Francisco Vázquez, que a pesar de infrinxir reiteradamente as leis e de malgastar decenas de miles de euros públicos en defender o uso de “La Coruña”, nunca tivo que sentarse no banco dos acusados.

No xuizo ficou demostrado que o prezo das plantas era moi inferior ao tasado polos peritos do propio concello, que inflaron conscientemente o prezo da reparación para aumentar a acusación contra @s catro moz@s. Deste xeito, ao valorarse finalmente en menos de 400€ os danos, estes terán consideración de falta e non de delito.

A sentenza será recorrida, polo que o proceso ainda non rematou. Desde Isca!, agradecemos a solidariedade de todas as persoas e organizacións que amosaron o seu apoio ás persoas procesadas, e que contribuiron a visibilizar este xuizo político e a causa en defensa de nosa lingua e da toponimia lexítima, que por suposto seguiremos a defender.

As novas agresións á lingua non van ficar impunes. O movemento popular deu hoxe unha máis que contundente resposta ao lingüicida Decreto do PP, que quer acelerar o proceso de substitución do galego. Tratouse dunha mobilización de masas unidas pola defensa da lingua propia e a carraxe ante tantas ignominias.Sen entrar na tópica guerra de cifras, é indiscutíbel que varias ducias de milleiros de persoas colapsaron as rúas de Compostela nun día laborábel, no marco dunha folga xeral no ensino público que tamén contou cun seguemento masivo (do 90 por cento segundo fontes sindicais) que a Consellería de Educación se apresurou a menosprezar.

A marcha desenvolveuse polo percorrido habitual das manifestacións nacionais, cunhas rúas ateigadas de xente e con grande presenza de xente nova, en particular estudantes de ensino medio desprazados desde as distintas comarcas do país. Si variou o lugar de remate, xa que, como estaba anunciado desde o día anterior, escolleuse o Obradoiro para poder acoller a toda a maré humana mobilizada de xeito simultáneo (o que nin sequera foi finalmente posíbel, xa que esta praza xa estaba case chea cando non arrancara a cola da manifestación).

As e os manifestantes portaron unha grande diversidade de pancartas e lemas, que reflectían á súa vez o amplo e plural espectro de convocantes, desde organizacións sindicais e estudantís até forzas políticas, asociacións xuvenís, culturais, ecoloxistas, as Escolas de Idiomas e outros colectivos.

O Movemento Galego ao Socialismo e Isca! xuntaron a súa voz á de milleiros de manifestantes para esixir do goberno que paralice o decretazo que quer recurtar a xa raquítica presenza do galego no ensino, coa excusa dun falso “plurilingüismo” e mesmo da “liberdade”, en cuxo nome se quere cometer un novo crime contra unha lingua.

Ademais, Isca! editou un novo Rebater e distribuiu masivamente un autocolante no que anima a identificar e combater as ameazas e retos que representa o actual goberno da dereita e o españolismo.

A manifestación non foi o único acto que se desenvolveu no país, xa que tamén se celebraron outras mobilizacións en localidades como Lugo, Vigo, A Coruña, Ferrol, Verín, Ribadavia ou Vilalba, entre outras.

Mentres milleiros de galegas e galegos exercían a dignidade nas rúas, o presidente da Xunta aseguraba, nun discurso risíbel, que a protesta amparábase nunha inimaxinábel “coacción” nos centros de ensino, para negar así a contundente revitalización da mobilización en prol da normalización e facer ouvidos xordos a un clamor unánime da comunidade educativa, e do resto da sociedade, contra as súas políticas galegofóbicas. Máis ben ao contrario, foron os resortes institucionais do PP os que tentaron coaccionar, con fondos públicos, en contra da protesta: co envío de correos electrónicos aos profesores para desmobilizar, coa criminalizacións dos convocantes e coa manipulación da televisión pública reiterada no día de hoxe.

Contra o que vén argumentando o goberno, entendemos que esta mobilización non é de carácter “preventivo”, senón ao contrario: é a reacción á demolición programada, e xa en curso, da nosa lingua. Sobran xa moitas decisións aberrantes deste goberno, pero é difícil pensar nun exemplo mellor que nas declaracións do propio conselleiro de (In?)Cultura o día anterior, nas que conceptualizaba o noso idioma como “un muro para o futuro”. Esta fronte de mobilización e intervención social non fixo senón comezar, sen esquecer que a situación previa (o actual Decreto en vigor) non é máis que un mínimo que debe ser sobrepasado e mellorado, no camiño de construir hexemonía para o galego. A loita continúa.

A seguir podes ver unha galeria de imaxes da participación de Isca! e do MGS na manifestación:

As bases do decreto apresentado tenhem o objectivo final no ensino de pisar o acelerador da desapariçom da nossa língua: enquanto nos governos Fraga optava-se pola agonia silenciosa, mas profundamente eficaz (a maior descida de falantes de galego na história), de medidas legislativas declarativas e minúsculas, ademais de nulo cumprimento, o governo Feijoo acomete já retrocesos no cativo marco legal desmontando os tímidos avanços do bipartito e restando espaços ao galego. Este decreto vem ademais acompanhado de múltiplas medidas de desprotecçom da língua em distintos ámbitos da sociedade: no acesso à funçom pública, nos grupos experimentais de imersom em galego, nas ajudas à traduçom para o galego, etc.

Politicamente, este decreto intenta fazer equilíbrios entre os sectores mais galegófobos, ultras e neoliberais da sociedade e a ampla base social do PP com um descurso baseado na pseudo-igualdade, na pseudo-modernidade e na pseudo-eleiçom da língua no ensino; polo que temos que desmontar esse descurso e assinalar os objectivos que procura o decreto.

Sem conhecimento nom há liberdade! O presunto equilíbrio entre línguas deste decreto é falso, e só pretende perpetuar a situaçom de desequilíbrio e inferioridade social e legal em que vive o galego. Os dados mostram que o anterior decreto do governo Fraga, muito semelhante a este, nem sequer garantia o conhecimento do galego pola mocidade: converteu um 20% dos adolescentes galegos em analfabetos em galego. Mal se poderá escolher e viver num idioma que nem se conhece, e esse é o caminho que pretende o governo: converter o galego em idioma estranho e alheio à mocidade para caminhar cara a sua extinçom.

Sem igualdade nom há liberdade! Este decreto ademais ignora as mínimas obrigas legais de “fomento e protecçom” ou “incorporaçom progressiva” do galego no ensino. O galego vive num quadro jurídico geral (Constituiçom espanhola e Estatuto de Autonomia) que impom a desigualdade: só o conhecimento do espanhol é obrigatório, nom o do galego, o que provoca umha situaçom real de sub-oficialidade. Ao incumprimento das disposiçons minimas de apoio ao galego suma-se pois esta realidade imposta polo Estado, reforçando-se ambas na estratégia do extermínio.

A pseudo-modernidade é a escusa da reduçom do galego: a introduçom como língua veicular dumha outra língua estrangeira (o inglês, supom-se) publicita-se como a forma de “aprendermos idiomas” para “competir num mundo globalizado”. Desmontemos esta falácia: o conhecimento de idiomas estrangeiros é desejável, mas nom se pode fazer mediante umha legalmente questionável via idioma veicular equiparando-a ao galego, mas investindo adequadamente na sua aprendizagem: grupos reduzidos, metodologia moderna, etc, como em muitos outros países em que o amplo domínio da populaçom do inglês veu por esta via. O governo Feijoo pretende à vez evitar investir dinheiro no ensino público e usar o inglês de escusa para reduzir o galego, fomentando o auto-ódio e o complexo de inferioridade historicamente implantados na nossa sociedade.

Por último, temos que repetir mais umha vez que nom existe o direito de escolha da língua veicular, igual que nom existe o direito dos pais a decidir sobre se os seus filhos devem estudar ou nom física ou matemáticas ou qualquer outro elemento curricular do ensino. A decisom sobre modelos lingüísticos no ensino é umha decisom colectiva, nom só do cunjunto da comunidade educativa (professorado, alunado, APA’s), mas das sociedades no seu conjunto, dotando-se de leis e regulamentos: nom só os doentes e médicos escolhem sobre o sistema sanitário, ou os usuários das auto-estradas sobre o seu traçado, por exemplo.

De Isca! também reclamamos a retirada deste rascunho de decreto e, no mínimo, o cumprimento íntegro e efectivo do vigente Decreto 124/2007. De Isca! continuaremos na nossa aposta pola via da territorialidade das línguas e do monolingüismo social, via que tem servido para recuperar as línguas minorizadas de muitas naçons sem estado como a nossa. Polo nosso direito a existir: nom a um decreto para o extermínio!

Descarrega aqui o Rebater que repartiremos na mobilizaçom

Consulta anteriores exemplares da nossa folha agitativa Rebater sobre a temática da língua:

Manifestaçom Dia das Letras 2009: defender a língua contra as mentiras

Defender a língua nom é delito!

Galicia Bilngüe: desenmascarar as plataformas polo exterminio 

Manifestaçom Dia das Letras 2008: viver em galego, ganhar o conflito